Spotkałyśmy się tam, gdzie zawsze —
ta sama kawiarnia przy placu.
Tylko cisza była cięższa
niż zwykle między nami.

Najpierw śmiech — trochę zbyt głośny,
trochę zbyt ostry w tonie.
„No proszę, pani od wielkich planów” —
„A ty od spojrzeń w stronę mostów”.

Ironia krążyła nad stołem,
bo łatwiej żartować niż przyznać,
że każda z nas wczoraj wracała
z pęknięciem gdzieś w sercu.

I nagle któraś z nas powiedziała:
„To boli bardziej, niż myślałam”.
A druga już nie udawała —
usiadłyśmy po tej samej stronie.

Bo w bólu potrzebowałyśmy siebie,
bardziej niż jego obecności.
Przyjaźń nie kończy się przecież
na jednym niespełnionym „może”.
Tak, serce bije nierówno — wiemy,
ale my nie będziemy rywalkami.
Jeśli coś ma między nami trwać,
to nie przez niego — tylko mimo wszystko.

„Wyobraź sobie, jak to musiało wyglądać” —
„Dwie ambitne specjalistki od map,
a zgubiłyśmy własny kierunek
w jednej, nieoznaczonej relacji”.

Śmiałyśmy się z własnych scenariuszy:
kto pierwszy zrobi krok,
kto dłużej wytrzyma ciszę,
kto lepiej odczyta sygnał.

A przecież najpiękniejsze było to,
co wydarzyło się bez rywalizacji —
ta noc nad notatkami,
gdy byłyśmy drużyną, nie konkurencją.

Może chciałyśmy za bardzo,
może dopisałyśmy zakończenie.
A on po prostu był sobą —
uczciwy aż do bólu.

Bo teraz w bólu potrzebowałyśmy siebie,
nie kolejnego „a nie mówiłam”.
Wartość tych wspólnych chwil
nie znika tylko dlatego, że brak finału.
Nie będziemy już mierzyć czasu,
kto ile go dostał.
Jeśli mamy przy nim być —
to razem, jak wtedy przy egzaminie.

Przyznałyśmy w końcu spokojnie:
tak, to była asymetria.
On dawał przyjaźń —
my dopisałyśmy resztę.

Ale czy to odbiera sens
spacerom nad Wisłą?
Czy kasuje śmiech w tramwaju,
czy rozmowy do późna w bibliotece?

Nie.
Bo każda z nas była dla niego ważna —
inaczej nie byłoby tych chwil.
Inaczej nie bolałoby tak samo.

Więc ustaliłyśmy jedno:
nie rezygnujemy z przyjaźni.
Nie oddamy jej przez dumę,
ani przez chwilową zazdrość.

Nie będziemy rywalizować o względy,
ani przeliczać spojrzeń na minuty.
Więcej wspólnych chwil —
mniej domysłów i podziałów.
Chcemy wrócić do tamtej energii,
gdy wszystko było proste.
Jeśli mamy być w jego życiu —
to jako przyjaciółki, nie przeciwniczki.

A kiedy kiedyś pojawi się ta trzecia —
ta właściwa, nieprzypadkowa dla niego—
spojrzymy na nią uważnie.

Nie z zazdrością.
Z troską.

Bo dla szacunku do własnych uczuć
nie oddamy go byle komu.
Niech będzie z tą,
z którą śmieje się równie szczerze,
jak śmiał się z nami.

Z tą, przy której
nie obniży standardów.

Bo trochę go jednak nauczyłyśmy —
jak słuchać, jak rozmawiać, jak być.
Podniosłyśmy poprzeczkę wysoko,
choć żadna z nas nie została wybrana.
Więc tej, która kiedyś stanie obok niego —
oj, nie będzie łatwo.
Bo my wiemy,
ile może znaczyć dobra relacja.

Podniosłyśmy kubki z kawą.
„Za nas”.
„Za przyjaźń”.
A Warszawa za oknem
była dokładnie taka sama.

Tylko my
byłyśmy już po tej samej stronie.