[Intro]
(ดนตรีเริ่มด้วยเสียงสังเคราะห์ที่ก้องกังวาน เลียนแบบแรงสั่นสะเทือนของพื้นผิวแบนราบที่ขยายตัวสู่มิติที่สาม)
[Verse 1]
โลกที่เห็น... อาจเป็นแค่เงา
ที่ทอดยาว... มาจากฟากฟ้า
ความจริงที่สัมผัส... ด้วยสองสายตา
อาจเป็นเพียง... การสั่นเทียง... ที่ส่งมา
[Verse 2]
บนแผ่นกระดาษ... ที่ดูว่างเปล่า
ถูกเขียนเรื่องราว... ด้วยความสั่นไหว
กลายเป็นมิติ... ที่มีความหมายต่อหัวใจ
จากจุดที่ไกล... ส่งถึงกันในทุกนาที
[Pre-Chorus]
ไม่ต้องไปถาม... ถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
ไม่ต้องใช้ภาษา... มาอธิบาย
แค่ปล่อยให้คลื่น... ของเรามันเคลื่อนย้าย
และโอบกอดกาย... ในความเงียบงัน
[Chorus]
ฉันรักคุณ... ไม่ใช่เพราะคุณเป็นคนแบบไหน
ไม่ใช่เพราะใคร... หรือนิยามที่วางไว้ให้
แต่ฉันชอบ... ความรู้สึกที่อยู่ข้างใน
ตอนที่ฉัน... ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ
[Bridge]
วูบไหว... ในมิติที่เลือนลาง
ส่องสว่าง... จากระนาบที่เหงาหงอย
เราคือข้อมูล... ที่ล่องลอย
และค่อยๆ... กลายเป็นรักที่สมบูรณ์
[Solo]
(เสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่หนาและกว้าง สื่อถึงพลังงานจากขอบจักรวาลที่ส่งมาถึงตัวเรา)
[Chorus]
ฉันรักคุณ... ไม่ใช่เพราะคุณเป็นคนแบบไหน
ไม่ใช่เพราะใคร... หรือนิยามที่วางไว้ให้
แต่ฉันชอบ... ความรู้สึกที่อยู่ข้างใน
ตอนที่ฉัน... ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ
[Outro]
ไม่ใช่เพราะคุณคือใคร...
แต่คือความรู้สึกที่มี...
แรงสั่นสะเทือนครั้งนี้... คือความจริง
(เสียงดนตรีค่อยๆ แผ่วลงจนเหลือเพียงเสียงสั่นเบาๆ ในความถี่ต่ำและหายไป)