เวลาเราสุข... เรานึกถึงแฟนกัน

ยิ้มอยู่ข้างกัน ในวันดีดี

เวลาที่ เราได้กินของอร่อย…ดี

ก็รีบที่จะถ่ายรูปส่งให้เพื่อนทันที

เวลาเราอยากไปท่องโลกกว้าง

เราคิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว

แต่มีใครไหม ที่เราลืมตัวตน

ลืมคน ที่เคยเหนื่อยเพื่อเราทุกวัน…

พ่อแม่แก่เฒ่าไปทุก ทุก วัน

เคี้ยวเข็ญเรานั้น จนได้ยืนตรงนี้

เสียงที่เคยดัง บ่นย้ำทุกที

วันนี้ ลูกฟังแล้วเหมือนรำคาญ

หูตาท่านฝ้าฟาง มองเห็นไม่ชัด

ลูกกลับบอกขัด ว่า เบื่อจะตาย

พ่อแม่กินข้าวน้อย ลูกว่าเรื่องมากมาย

ลืมไปว่าเขาใช้ร่างกาย จนล้าใจ

เรายังไม่แก่… ไม่เคยเข้าใจ

ว่าข้อที่ปวด เจ็บมันเจียนตาย

เรายังแข็งแรง… ยังไม่เห็นภัย

จึงพูดว่า ยุ่ง ไม่คิดอะไร

เคยเป็นแต่ผู้รับ...ไม่เคยตอบแทน

จนวันหนึ่งยืนแน่น ได้เองโดยไม่มองย้อน

ลืมคนที่เคย พาเดินทุกตอน

ปล่อยท่านนอน เหงาอยู่ในบ้านเก่า…

พ่อแม่แก่เฒ่าไปทุก ทุก วัน

เคยเป็นร่มไม้กั้น ให้เราทุกเช้า

วันนี้ยืนไหว แค่เพียงเบาเบา

ลูกกลับไม่เอา ใจใส่เลย

คำที่ท่านพูดด้วยความห่วงใย

กลับกลาย เป็นเสียงวุ่นวายที่เบื่อ

เราลืมว่าท่านคือใจยังเหลือ

คือเชื่อ บุญสูงสุดที่เราลืมกราบไหว้…

ไหว้พระเก้าวัด ไม่เท่าก้มลงกราบเท้าแม่พ่อ

ถ้าพระในบ้าน ยังมองข้ามไป

ต่อให้ปฏิบัติธรรม สักเท่าไร

บุญก็ไม่ เต็มใจของฟ้า

อย่ารอให้สาย จนฟ้าพรากลา

อย่ารอช้า ให้ลมหายใจท่านขาด

เพราะคำอวยพรที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด

คือคำจากปาก พ่อแม่เรานั้นเอง…

วันนี้…ยังไม่สายเกินไป

กลับไป ดูแลท่านเถอะหัวใจ

พระในบ้าน ไม่ได้อยู่ตลอดไป

อย่าให้ รักของท่าน…จางหายเพราะลืม…