Ήρθες σαν κλέφτης μες στη νύχτα σιωπηλά,

χωρίς να ρωτήσεις, δίχως λόγια περιττά.

Έμπηξες νύχια βαθιά στην ψυχή,

μου πήρες εκείνον που μου έδωσε ζωή.

Λιοντάρι περήφανο, τον έκανες σκιά,

του πήρες το σώμα, του πήρες τη φωτιά.

Στο τέλος αφήνοντας μόνο κόκαλα λευκά,

κ' εμένα να προσεύχομαι να φύγει απαλά.

("Μμμ... να φύγει απαλά…")

Ακούω την πόρτα και στρέφω να δω,

μα είναι η σκιά σου, κανείς δεν είναι εδώ.

Μυρίζω καφέ, μα δεν πίνει κανείς,

Πατέρα, πώς έφυγες τόσο νωρίς;

Μου λέγανε όλοι θα παλέψεις γερά,

πως θα ’βγεις νικητής, όλα θα 'ναι καλά.

Χαμογέλασα κι είπα πως θα είμαι κοντά,

λες κι οι λέξεις μου είχαν του χρόνου τα κλειδιά.

("Μμμ... του χρόνου τα κλειδιά…")

Μα το ρολόι σταμάτησε νωρίς,

κι όσα δεν πρόλαβα πώς να στα πω;

«Σ’ αγαπώ», «συγγνώμη», σε νιώθω εδώ,

μα δε θα τ' ακούσεις ποτέ σου αυτό.

("Μμμ... ποτέ σου αυτό...")

Λιοντάρι περήφανο, φτιαγμένο από φως,

ήρθε η αρρώστια, και σ' έκανε καπνό.

Μέρα τη μέρα σε έσβηνε αργά,

κ' εμένα να κοιτάζω, να κλαίω βουβά.

Τα χέρια σου αδύναμα, έσβησες απαλά,

κι η φωνή που αγάπησα, χαμένη μακριά.

Ο άντρας που ήξερα έφυγε, πάει πια,

τον πήρε ο βαρκάρης στου σκότους τα νερά.

("Μμμ... στου σκότους νεράάάά...")

Έπρεπε δίπλα σου να είμαι κοντά,

μα δείλιασα, λύγισα, φοβήθηκα βαθιά.

Ήθελα να φωνάξω, να βρω μια φωνή,

μα η σιωπή με κράτησε σαν σε φυλακή.

("Μμμ...σαν σε φυλακή...")

Μα το ρολόι σταμάτησε νωρίς,

κι όσα δεν πρόλαβα πώς να στα πω;

«Σ’ αγαπώ», «συγγνώμη», σε νιώθω εδώ,

μα δε θα τ' ακούσεις ποτέ σου αυτό.

("Μμμ... ποτέ σου αυτό...")

Έπρεπε να πω όσα είχα στο μυαλό,

μα φοβήθηκα, σώπασα, κοίταξα αλλού εγώ.

Είδα τον πόνο σου, μα γύρισα πίσω,

και τώρα τις λέξεις που δεν είπα που να τις αφήσω;

("Μμμ... πού να τις αφήσω...")

Το ρολόι σταμάτησε νωρίς,

μα στη μνήμη μου πάντα θα ζεις .

Ένα «Σ’ αγαπώ» και μια «συγγνώμη», κρατώ βαθιά μεσ' την καρδιά,

και ίσως μια μέρα να στ' ομολογήσω ξανά.

Μου λείπεις πατέρα, κύλησε ο χρόνος μας βροχή,

μα θα σ' αγαπάω, όπου κι αν ζεις.