Wstaję rano, kawę robię

Świat się budzi, ja kołuję

W głowie lista do zrobienia

Znów startuję bez sumienia

(sumienie – offline)

Brak zasięgu to brak pytań

„czy wypada?”

„czy to ludzkie?”

Autopilot przejmie ster

(Lecę w górę bez sumienia)

Dzisiaj też nie będzie źle

W dzień sumienie jest uśpione

(Wchodzi w tryb samolotowy)

Nie dzwoni, nie pisze

W eterze błoga cisza

(Sumienia cisza)

Serce w trybie awaryjnym

A ja lecę coraz wyżej

(coraz wyżej)

Bez problemów

Bez cierpienia

Bez refleksji

Bez sumienia

Lecz gdy wreszcie wyląduję

Po dniu pełnym nieprawości

W swojej duszy smutek czuję

To przyprawia o nudności

Gdy już siedzę na kanapie

(To sumienie sygnał łapie)

(Łatwo przelecieć nad cudzym bólem

Gdy sumienie jest offline)

Sumienie w trybie samolotowym

Offline empatia

Online zadania

W głowie chwilowy spokój

Gdy wieczorem wracam na ziemię

Wraca mi zasięg

i wraca sumienie

(Zasięg i sumienie)

A gdyby tak włączyć je na stałe

Słyszeć szepty cudzych spraw

Krzyki ludzkich problemów

Ciągnące w dół ...

Lot byłby niższy

mniej wygodny

Ale ludzki

(bardziej ludzki)

Nie chcę sumienia w trybie samolotowym

Niech dzwoni!

Niech boli!

Niech krzyczy!

Niech przypomina!

Bo można przelecieć życie wysoko

Nie znając przyziemnych spraw

Włączam sumienie

Już jestem online

Jestem dla ciebie

Jestem dla siebie