:

بهار آمد، جهان جان گرفت

بهار آمد، جهان جان گرفت،

زمین از عطر گلستان گرفت.

شکوفه‌ها به باغ آمدند،

به هر شاخی، نشانِ جان گرفت.

نسیمِ خوش، بهاری شد باز،

گره بگشود از هر ساز و راز.

زمین سبز شد و آسمان،

به رنگِ آبیِ دریاست باز.

بهار آمد، بهارِ زندگی،

بهارِ عشق، بهارِ مهری.

بهارِ سبزه، بهارِ گل،

بهارِ دل‌های پر از شوری.

چمن زد سبزه‌های نازکش،

گلِ سرخ آورد، رازِ خوشش.

به هر گوشه، شکوفه‌ها دمید،

زمین شد، زنده با آوازِ خوشش.

بهار آمد، بهارِ نوروز،

بهارِ شادی، بهارِ روزِ نو.

بهارِ عید، بهارِ شوق،

بهارِ دل‌های پر از آرزو.

بهار آمد، بهارِ سبزه‌ها،

بهارِ گل‌های خوشبوتر.

بهارِ آوازِ بلبل‌ها،

بهارِ رودهای خروشنده‌تر.

بهار آمد، بهارِ زندگی،

بهارِ عشق، بهارِ مهری.

بهارِ سبزه، بهارِ گل،

بهارِ دل‌های پر از شوری.

بهار آمد، جهان جان گرفت،

زمین از عطر گلستان گرفت.

شکوفه‌ها به باغ آمدند،

به هر شاخی، نشانِ جان گرفت.