Αν οι άνθρωποι ουρλιάζανε σαν λύκοι

ποτέ δεν θα τους έλειπε η τροφή,

της αδίστακτης γενιάς θα αντέχανε τη φρίκη

στην άγονη και σάπια, την λάμια εποχή.

Παράξενοι συνειρμοί, αδέσποτες λέξεις

άνθρωποι εχθρικοί παρόντων και απόντων,

υπογράφουν συμβάσεις, κρυφές σκέψεις,

δίχως ευθύνες των επωνύμων αρχόντων.

Σε απέραντη σιωπή όλα νεκρά πετρωμένα,

δέντρα, πουλιά, ανθρώποι και φως,

χιλιάδες όνειρα βαθιά βαλτομένα

κανείς δεν ρωτάει το γιατί και το πως.

Πίσω από πόρτες βαριά σφαλισμένες

σκοτεινές παρουσίες μετρούν αποφάσεις,

που πουλάν εξουσίες, αρχές διχασμένες,

απολογούνται ψυχρά, πολλές αντιφάσεις.

Σε απέραντη σιωπή όλα νεκρά πετρωμένα,

δεντρα, πουλιά, ανθρώποι και φως,

χιλιάδες όνειρα βαθιά βαλτομένα,

κανείς δεν ρωτάει το γιατί και το πως.