Ξαναφεύγεις, φίλε, τώρα,

πάνω που είχα πάρει φόρα,

της ζωής μου να σου πω το μυστικό ...

και εκεί που έλεγα να αρχισω,

τη ζωή μου να εξηγήσω,

στον μονάκριβο μου φίλο τον καλό.

Σκέψου μόνος τώρα, φίλε,

τις στιγμές μας τις μεγάλες,

πώς χαθήκαν ξαφνικά σε μια στιγμή.

Αφού κάθε μας ελπίδα,

έπεσε μέσα στην παγίδα

και σκοτώθηκε στου χρόνου την πνοή.

Ας μην πούμε τώρα λέξη,

κι ίσως η καρδιά αντέξει

στο αντίο τούτο που μας απειλεί.

Θα 'σαι πάντα στο μυαλό μου,

το κλειδί στο φυλαχτό μου.

Ηθελα παντα, το δικο σου το καλό.

—...και εκεί που έλεγα να αρχισω,

τη ζωή μου να εξηγήσω,

στον μονάκριβο μου φίλο τον καλό—

Το δάκρυ μου στα μάτια, θάλασσα,

στο τζάμι σου σταγόνες της βροχής.

Τα λόγια μου στα χείλη,

τελειώνουν σαν φυτίλι.

Στο όνειρο σου αδελφικό φιλί.

Ας μην πούμε τώρα λέξη,

κι ίσως η καρδιά αντέξει

στο αντίο τούτο που μας απειλεί.

Θα 'σαι πάντα στο μυαλό μου,

το κλειδί στο φυλαχτό μου.

Την μορφή σου στο φεγγάρι θα κοιτώ

Ας μην πούμε τώρα λέξη,

κι ίσως η καρδιά αντέξει

στο αντίο τούτο που μας απειλεί.

Θα 'σαι πάντα στο μυαλό μου,

το κλειδί στο φυλαχτό μου.

Την μορφή σου στο φεγγάρι θα κοιτώ

Δευτέρα γνωριστήκαμε,

Δευτέρα φεύγεις πάλι

θα 'ναι η μέρα που μισώ

και αγαπώ με πλάνη_