โทรศัพท์ที่วางข้างตัว แววตาเธอกลัวฉันเห็นอะไร

ข้อความที่เด้งขึ้นมาทีไร เธอรีบคว่ำหน้าจอมันลงทุกที

เธอบอกว่าเพื่อนกัน บอกว่าไม่มีอะไร

ฉันก็เชื่ออย่างนั้นเรื่อยไป... เพราะคำว่ารักคำเดียว

ความจริงมันตบหน้าฉันฉากใหญ่

น้ำตาที่ไหล มันไม่ใช่แค่เสียใจ... แต่มันสมเพชตัวเอง

ที่ผ่านมาฉันมันคนตาบอด ใช่ไหม?

ที่มองไม่เห็นว่าเธอมีใคร ซ่อนอยู่ในเงา

เธอใช้คำว่ารัก หลอกให้ฉันติดอยู่ในความว่างเปล่า

ในขณะที่เธอกับเขา... ยังเดินจูงมือกันไป

ขอบคุณที่ทำให้ตาสว่าง... วันนี้ฉันขอวาง และเดินจากไปเอง

เธอยังมาหา ยังสบตา ยังบอกว่าฉันสำคัญ

แต่ในโลกอีกใบของเธอนั้น มีใครอีกคนยืนอยู่ข้างกาย

เหมือนฉันเป็นคนตาบอด ที่เดินหลงทางในใจเธอ

กว่าจะรู้ว่าโดนหลอกเสมอ... ก็ตอนที่เห็นเขามากับเธอวันนี้

ที่ผ่านมาฉันมันคนตาบอด ใช่ไหม?

ที่มองไม่เห็นว่าเธอมีใคร ซ่อนอยู่ในเงา

เธอใช้คำว่ารัก หลอกให้ฉันติดอยู่ในความว่างเปล่า

ในขณะที่เธอกับเขา... ยังเดินจูงมือกันไป

ขอบคุณที่ทำให้ตาสว่าง... วันนี้ฉันขอวาง และเดินจากไปเอง

ไม่ต้องอธิบาย ไม่ต้องมีคำขอโทษ

เพราะความโกรธมันถูกแทนที่ด้วยความล้า

เจ็บจนจุก จนพูดไม่ออก... กับภาพที่เห็นเต็มสองตา

คนโง่คนนี้... ขอลาก่อน

Chorus]

ที่ผ่านมาฉันมันคนตาบอด ใช่ไหม?

ที่มองไม่เห็นว่าเธอมีใคร ซ่อนอยู่ในเงา

เธอใช้คำว่ารัก หลอกให้ฉันติดอยู่ในความว่างเปล่า

ในขณะที่เธอกับเขา... ยังเดินจูงมือกันไป

ขอบคุณที่ทำให้ตาสว่าง... วันนี้ฉันขอวาง และเดินจากไปเอง

จบกันทีกับภาพลวงตา...

คนที่เธอว่ารักนักหนา วันนี้ฉันขอคืนให้เขาไป

คนตาบอดคนนี้... จะขอไปรักษาแผลใจด้วยตัวเอง