Hmmm Hmmm

เคยคิดว่า...ความรัก จะเปลี่ยนใครได้

ก็เลยทุ่มใจ หวังให้เขากลับกลายเป็นดี

แต่ยิ่งนานวัน ยิ่งเหมือนพูดกันไม่รู้เรื่องสักที

เหมือนว่าเราอยู่คนละโลกนี้… ที่เขาไม่เคยมองเห็นเรา

เธอเดินด้วยใจ แต่ฉันเดินด้วยศีลธรรม

เธอมีคำพูด...แต่ฉันฟังด้วย ปัญญา

เมื่อศีลไม่เท่า คำพูดที่เราคุยกันจึงพา

กลายเป็นน้ำตา…และเรื่องเดิม ๆ ที่เถียงกันไป

ถ้าศีลไม่เสมอกัน…ปัญญาก็ไม่ถึงกันสักนิด

จะพูดอย่างไร…ก็ไม่เคยเข้าใจในชีวิต

ทางแก้ไม่ใช่ดึงใคร…มาเปลี่ยนให้เป็นแบบเรา

แต่เริ่มที่ใจเรา…รักษาศีลให้ดี แม้เขาไม่เปลี่ยน

ถ้าเขาใช่…ใจเขาจะเรียนรู้ไปพร้อมกัน

แต่ถ้าเขาไม่ใช่…สุดท้ายเขาก็จะไปเอง

ชีวิตคู่…ไม่ใช่เพียงแค่เราพยายามอยู่ข้างเดียว

หากต้องอยู่แบบนั้น…มันไม่ใช่ชีวิตคู่ แต่มันคือชีวิตเดียว

ฉันเคยมองแค่ภายนอก…ว่ารักคือยิ้มที่เขาให้มา

ลืมมองจิตใจว่าเขามีศีลไหม มีปัญญาหรือเปล่า

ก็เลยเจ็บ…ในวันที่รู้ว่ารักต้องอภัยและเข้าใจ

ไม่ใช่ใคร คนเดียวพยายามปรับตัวให้รักอยู่รอด

ในวันที่ใจฉันสงบ…ฉันเริ่มเข้าใจคำว่า คู่ชีวิต

ไม่ใช่แค่คนที่อยู่ใกล้…แต่คือคนที่คิด และศีลเสมอกัน

ชีวิตคู่ต้องมีทั้ง...เข้าใจ อภัย และพร้อมจะฟัง

ไม่ใช่มีเพียงฉัน…ที่เหนื่อยอยู่ข้างเดียวตลอดมา

เลือกใครมาเป็นคู่… อย่าดู แค่คำว่ารักที่เขาให้

แต่ต้องดูหัวใจ ว่ามีศีลและสติเท่าเราไหม

เพราะชีวิตคู่… ไม่ใช่ต่างคนอยู่

แต่คือการเดินไปด้วยกัน…อย่างเข้าใจ...