Nocą budzi się miasto w płomieniach,

Demony wirują jakby miały imiona.

Patrzą na mnie – łowca czy zdobycz?

Anioły krążą – nie wiem, komu wierzyć.

Jeden sygnał w telefonie – jak życie,

Pada bateria, a klub wciąga mnie w nocne życie.

Wchodzę w ogień z nim przy boku,

Jego dotyk płonie – jak iskra w oku.

W jej oczach coś więcej niż blask,

Mówi: „To piekło jest nasze na raz”.

Nocą tańczą demony – w objęciach agonii,

Anioły jak narkotyk wirują na dłoni.

W tle leci hit – pół kraju go zna,

A reszta nie może przespać snu, co trwa.

Nie mogą spać… nie chcą spać…

To nie sen – to nasz własny świat.

Skaczę w tłum – ramiona mnie niosą,

Szeptem mówią „zrób to z klasą i z mocą”.

Zakazane smakuje jak złoto,

Świecimy jak diament, tonąc w tej nocy.

Korytarz czerwony, jak scena z filmu,

Kubrick mógłby tu kręcić to w rytmie dymu.

Zerkam przez ramię, a on się śmieje,

Jestem tu znów – chyba to moje miejsce.

Między niebem a czymś bez nazwy,

Grzech zalewam bez skruchy i prawdy.

Nie wiem już, czy chcę stąd zejść,

Ale wiem, że chcę jeszcze raz wejść.

Wdychamy noc – aż braknie tchu,

Tu nie ma jutra – tu jest nasz ruch.

Wchodzimy znów – w ten sam krąg,

Nikt nie ucieka – każdy tu stąd.

Nocą tańczą demony – w objęciach agonii,

Anioły jak narkotyk wirują na dłoni.

W tle leci hit – pół kraju go zna,

A reszta nie może przespać snu, co trwa.

Nie mogą spać… nie chcą spać…

To nie sen – to nasz własny świat.

Nie mogę spać – i nie chcę spać,

Zanurzam się w noc, która daje znak.

Gdzie każdy upadek to nowy start,

A demony i anioły tańczą – tak jak ja.