Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę,
Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę;
Jednakże gdy cię długo nie oglądam,
Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam;

I tęskniąc, sobie zadaję pytanie:
"Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?"

Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu
W myśli twojego odnowić obrazu;
Jednakże nieraz czuję mimo chęci,
Że on jest zawsze blisko mej pamięci.

I znowu sobie powtarzam pytanie:
"Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?"

Cierpiałam nieraz, nie myślałam wcale,
Abym przed tobą szła wylewać żale;
Idąc bez celu, nie pilnując drogi,
Sama nie pojmuję, jak w twe zajdę progi;

I wchodząc, sobie zadaję pytanie:
"Co tu mię wiodło? przyjaźń czy kochanie?"

Dla twego zdrowia życia bym nie skąpiła;
Po twą spokojność do piekieł bym zstąpiła;
Choć śmiałej żądzy nie ma w sercu mojem,
Bym była dla ciebie zdrowiem i pokojem.

I znowu sobie powtarzam pytanie:
"Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?"

Kiedy położysz rękę na me dłonie,
Luba mię jakaś spokojność owionie;
Zda się, że lekkim snem zakończę życie,
Lecz mnie przebudza żywsze serca bicie,

Które mi głośno zadaje pytanie:
"Czy to jest przyjaźń? czyli też kochanie?"

Kiedym dla ciebie tę piosenkę składała,
Wieszczy duch mymi ustami nie władał;
Pełna zdziwienia, sama się nie postrzegłam,
Skąd wzięłam myśli, jak na rymy wbiegłam;

I zapisałam na końcu pytanie:
"Co mię natchnęło? przyjaźń czy kochanie?"