spóźniony krok rozrywa sny, nie było mnie, gdy gasłeś ty

zamarł mi głos, zabrakło sił, świat z twoich oczu nagle znikł

niosę tę winę jak ciężki krzyż, co wbija się tam, gdzie serce drży

gdy zamykam oczy, widzę znów że mogłam być, lecz nie ma już

mrok w twoim pokoju zgasił dzień, a ja nie przyszłam, choć wołał cień

wtedy nie wiedział nikt, że czas ostatni raz zamknie twój głos i blask

płoną wspomnienia, kaleczą noc, jak szkło pod skórą, co zadaje moc

w sercu mam ciszę, co dusi mnie że nie dotknęłam dłoni twej

byłam za późno, za późno znów, nie zdążyłam zatrzymać słów

przegrałam z czasem, zabrakło tchu, a ty odszedłeś po cichu

niesie mnie echo niewypowiedzianych łkań, w nim tonę codziennie, tonę od lat

w każdym oddechu słyszę ten ból że nie byłam tam, gdy odszedł mój świat

nocą cię wołam, jak głos bez echa, puste ramiona suszy pociecha

gdybym choć chwilę szybciej szła czy zostałbyś tutaj, czy żyłbyś ja

płaczę, bo prawda rozcina jak miecz że nie trzymałam cię wtedy za dłoń, gdy chciałeś uciec

i żaden krzyk, i żaden gest nie wróci dnia, gdy przyszedł kres

byłam za późno, tak mówi cień i niosę to słowo jak ciężki sen

milknie już światło, pryśnie mój tlen gdy wspomnę, że mogłam być tam, a nie byłam ten dzień

życie mnie niesie przez zimny kurz z imieniem, co pali i woła: wróć już

choć dobrze wiem, że nie wrócisz tu zostaje mi jedno: nie zdążyłam… i ból