Siedzę w ciszy, która aż boli

W oczach – zmęczenie, nie wstyd

Nie jestem ideałem, robię czasem gafy

Ale każdy mój błąd – od razu wielki dramat

Nikt nie widzi, gdy się staram, nie usłyszę „dzięki”

Za to pod lupą każde potknięcie, każdy centymetr z ręki

Czemu ludzie tak lubią grzebać w cudzych winach?

Jakby cudze błędy były nagrodą do zdobycia

Mam dość tej gry pozorów, tej wiecznej kontroli

Mam dość tych spojrzeń, co tylko szukają roli

Nie jestem marionetką – mam serce i gniew

A to, że się mylę, nie znaczy, że jestem mniej

Mam dość tych zasad, co nie moje – kto je tworzy?!

Kto decyduje, co wypada, a co ponoć „nie przystoi”?

Chcę być sobą – bez filtra i bez lęku

Bo duszę się w tym świecie ocen na każdym zakręcie

Czasem się wkurzam, wiem, nie powinnam

Ale serio, ile można tłumić wciąż emocji?

Mam dość tej gry pozorów, tej wiecznej kontroli

Mam dość tych spojrzeń, co tylko szukają roli

Nie jestem marionetką – mam serce i gniew

A to, że się mylę, nie znaczy, że jestem mniej

W ciszy słyszę siebie – pierwszy raz od lat

Nie chcę być idealna, tylko… po prostu być

Jeśli błądzę – nie znaczy, że znikam

Po prostu uczę się – i nie chcę już znikać!!!

Mam dość tej gry pozorów, tej wiecznej kontroli

Mam dość tych spojrzeń, co tylko szukają roli

Nie jestem marionetką – mam serce i gniew

A to, że się mylę, nie znaczy, że jestem mniej

Bo jestem człowiekiem – i to wystarczy mi.

- i to wystarczy mi...

...