DO-RE-MI-FA-SOL-LA-Sji-DO, melodja jak ogień,

Romek uczy Tytusa, zaraz gniew zapłonie.

A'Tomek z boku patrzy na cały ten chaos,

Muzyka i humor w tym duecie na głos.

Romek śpiewa ładnie z gracją

„Śpiewaj za mną!” – mówi z pasją,

Tytus próbuje, lecz z inną tonacją.

Tralala z małpią wariacją

DO-RE-MI-FA-SOL-LA-Sji-DO,

Gamy nut tych łatwo idą.

DO-SOL-MI. Rom, jak maestro.

Łup! – "Ał! Człowieku za co jest to?”

„Kazałeś dosolić, więc Ci dosoliłem!”

Tytus w śmiech, Romek oniemiał przez chwilę.

„On mnie bije!” – skarga płynie z żalem,

A’Tom patrzy: „Co za zamieszanie?”

DO-RE-MI-FA-SOL-LA-Sji-DO nuty do rytmu,

zamęt w eterze, w muzyce Tytus.

Zamiast harmonii – bitka i wrzawa,

Tytus muzykiem to jest zabawa!

Romek dalej próbuje, nuty pokazuje,

Tytus chwyta gitarę, struny masakruje.

„Nie tak, przyjacielu, to ma być melodia,

Nie grzmot jak w burzy, harmonia, symfonia!”

Tytus wzrusza ramionami, bierze bęben w rękę,

Łup! „Teraz brzmi lepiej, rytm mam z każdym dźwiękiem!”

Romek zły, A’Tomek próbuje mediować,

„Może Tytus DJ-em? Tam można hałasować!”

„Spróbujmy chórem” – Romek już spokojny,

Tytus nuci z zapałem, choć fałszem uzbrojony.

„DO-RE-MI-FA...” Spokój, muzyka to sztuka,

Nie bijmy się dźwiękiem, to harmonii nauka.”

DO-RE-MI-FA-SOL-LA-Sji-DO nuty do rytmu,

zamęt w eterze, w muzyce Tytus.

Zamiast harmonii – bitka i wrzawa,

Tytus muzykiem to jest zabawa!

Na koniec cisza, choć trudna do osiągnięcia,

Tytus gra na flecie – i to bez zacięcia!

Romek, A’Tomek patrzą w zachwycie,

„Tytus, ty jednak umiesz – gra wreszcie nie wycie!”

Ale gdy koncert kończy się wreszcie,

Tytus mówi: „To nuda, wolę łomot na beczce!”