หัวใจก็เต้นรัวเหมือนกำลังถูกสะกด

เห็นรอยยิ้ม เห็นแววตา เห็นโลกที่สดใส

แต่ในใจฉันมันว่างเปล่า ไม่เคยมีอะไร

เพื่อนเล่าเรื่องอกหัก น้ำตาไหลพราก

ฉันได้แต่รับฟัง ไม่รู้จะปลอบอย่างไร

ในนิยายที่อ่าน ความรักมันยิ่งใหญ่

แต่ความจริงของฉัน มันอยู่ตรงไหน

อยากจะแต่งเพลงรัก ให้ซึ้งกินใจ

ให้เหมือนคนที่เคย ผ่านรักมาแล้วไง

แต่ทำนองมันมี ถ้อยคำมันติดขัด

เมื่อความรักจริง ๆ ฉันไม่เคยรู้จัก

กี่บทเพลงรักที่เปิดฟังซ้ำ ๆ

ฉันพยายามซึมซับทุกถ้อยคำ

พยายามจะเข้าใจความสุข ความทุกข์นั้น

แต่ก็เหมือนดูหนัง ที่ไม่ใช่เรื่องของฉันเลย

พจนานุกรมความรัก เปิดดูทีละคำ

ความผูกพัน ความห่วงใย ความคิดถึงซ้ำ ๆ

ก็พอจะเข้าใจ แต่ไม่เคยสัมผัสจริง

เหมือนสีสันที่เห็นผ่านจอ ไม่เคยได้ลิ้มลอง

อยากจะแต่งเพลงรัก ให้ซึ้งกินใจ

ให้เหมือนคนที่เคย ผ่านรักมาแล้วไง

แต่ทำนองมันมี ถ้อยคำมันติดขัด

เมื่อความรักจริง ๆ ฉันไม่เคยรู้จัก

อยากจะแต่งเพลงรัก ให้ซึ้งกินใจ

ให้เหมือนคนที่เคย ผ่านรักมาแล้วไง

แต่ทำนองมันมี ถ้อยคำมันติดขัด

เมื่อความรักจริง ๆ ฉันไม่เคยรู้จัก

มันเป็นความรู้สึกที่ได้สัมผัส...ด้วยหัวใจ...

มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาด

เหมือนมีเพลงอยู่ในหัว แต่ไม่มีเนื้อหา

อยากจะบอกเล่าเรื่องราวความรู้สึก

แต่ไม่มีต้นทุนที่จะเริ่มต้น

หรือว่ารักแท้ ไม่จำเป็นต้องสัมผัส?

แค่ได้เห็นได้ยิน มันก็พอแล้วใช่ไหม?

แต่ลึก ๆ ข้างใน ฉันยังคงเฝ้ารอ

รอวันที่ฉันจะได้เข้าใจมันจริง ๆ สักที