intro:

LI REMIX THIS TRACK

Pod niebem jak ogień, gdzie ziemia już pęka,

Idę sam przez beton, co pamięta me przerwy w tlenach.

Gitara jak spluwa, dusza jak versy w pętli,

Nie mam wiele, ale śpiewam jakby miało mnie to zbawić z nędzy.

Znam te oczy, co gasną w biegu,

Znam ten ból, co nie mówi „żegnaj”, tylko wraca w sniegu.

Mam marzenia w kieszeni – zbyt ciężkie na lot,

Ale lecę z tym dymem, bo tu każdy chce coś.

Zimno jak lód, ale idę, brat,

Bo tam, gdzie blask, czeka mój świat.

Cienie mnie znają, szeptem wołają,

Ale wiem, że miłość mnie nie odda diabłom.

Jak wiatr – za tobą, nawet gdy zgaśnie światło,

Przez sztorm, przez ból, przez miasto.

Choćby dziś miał się rozpaść mój raj,

Zostaję tu – ja nie znikam, nie daj się skraść.

Twoje echo gra w mojej klatce jak pad,

Każdy wers to oddech, każdy beat – to twój ślad.

Nie ma zamienników, nie ma opcji na plan B,

Ty jak kod do mojego wnętrza, którego nikt nie zna, ej.

Te myśli to kino, gdzie gramy w dramacie,

I choć gasną światła – ja nie schodzę z tej sceny bez walki.

Między snem a jawą, między winą a łzami,

Jesteś światłem, które świeci mi pod powiekami.

Zimno jak lód, ale idę, brat,

Bo tam, gdzie blask, czeka mój świat.

Cienie mnie znają, szeptem wołają,

Ale wiem, że miłość mnie nie odda diabłom.

Jak wiatr – za tobą, nawet gdy zgaśnie światło,

Przez sztorm, przez ból, przez miasto.

Choćby dziś miał się rozpaść mój raj,

Zostaję tu – ja nie znikam, nie daj się skraść.

Zawołaj, a lecę, choćby przez ogień,

Nie ma granic, nie ma blokad, tylko to co płonie.

Nie ma czasu na „może” – tylko tu i teraz,

Jesteś ogniem w mojej klatce – niech ten świat się przestanie z ciebie śmiać..

Pod tym niebem jak piekło, gdzie rzeki przestały płynąć,

Idę sam… ale wciąż z twoją nutą w sercu – nie zginął.