Dziewcok to była, jak jegoda,

Lico jak ziśnia, cudna uroda.

Serce czekało, miłości chciało,

Lecz jej się szczęście w życiu nie stało.

Bałamut chytry w ucho wyszeptał,

We zbożu kochał, we mgle uciekał.

Zostawił z hańbą, pod stogiem w polu,

Łzy jej padały, nie miała domu.

Wstyd nie pozwolił do izby wrócić,

Woda w jeziorze domem się stała.

Lico odbiła, w swych falach skryła,

Cicho objęła, snem utuliła.

Lecz nie śpi cicho a czeka w mroku,

W sidła swe łowi chłopoków z boku.

Głodna ich ciała i ognia w sercu,

Kto na nią spojrzy w odmętach znika.

Wabi do siebie, ocymy błyska,

Głos ma jak pieśnia, co duszę ściska.

Gdy chłopok rękę ku niej podniesie,

Jeno bąbelki zostaną w lesie.