Kasztanów owoc spada… Park dziki, zarosły,

Barw akordy, szelestów gamy zorkiestrował,

Listowia ruń brązową wietrzyki przyniosły

Na całun dla drzew, burzą zwalonych na pował.

Pył subtelny, w słonecznych pasmach rozsypany,

Głowinę pacholęcą pieszczotnie ozłaca:

Wątła roślinka miejska podnosi kasztany

Prześliczne, jak za szybą pełna ciastek taca.

Z mozołem wielkim wlokąc rachityczne nóżki,

Niemal starczą wyblakłość swej czupryny lnianej

Raz w raz skłania, by podjąć dar jesieni wróżki,

Klejnoty października — błyszczące kasztany.

Przedziwna jest dziecięcych rysów chiromancya:

Nieuchwytna, jak zwrotki, które niemoc bazgrze…

W ziębnących smugach światła — główka jak monstrancya.

— Dziecino! po kasztany ja przyszedłem także.