ในโลกอันแสนสับสนวุ่นวาย

ผู้คนเปลี่ยนไป ไม่มีใครฟังใคร

ทุกคนต่างร้องเพลงเพื่อตัวเอง

ทุกคนบรรเลง เพลงแห่งอัตตา

ท่ามกลางเสียงอันสับสนวุ่นวาย

มีใครไหมยังเข้าใจความหมายของบทเพลง

ที่บรรเลงออกมาจากใจมนุษย์จริง ๆ

ถึงคน ๆ หนึ่งตลอดเวลา

...

ด้วยน้ำตาแห่งความคิดถึง

ทุกคนได้ยินเสียง แต่ไม่มีใครฟัง

ทุกคนชอบเพลงที่ไม่เคยแม้แต่จะฟัง

ทุกคนฟังเพลง ที่ตัวเองไม่ชอบ

ทุกคนไม่เข้าใจมัน แต่รู้สึกถึงมันได้

ผู้คนจับจ้อง แม้มันจะไม่เกี่ยวกับเขา

ผู้คนพูดถึง แม้มันจะไม่เกี่ยวกับเขา

ผู้คนเข้าใจ แม้มันจะไม่เกี่ยวกับเขา

ผู้คนตัดสิน แม้มันจะไม่เกี่ยวกับเขา

เธอได้ยินเสียงเงียบนั้นไหม

ความเงียบของโลกที่ขาดฉัน

ที่เธอได้ยินแม้เสียงหัวใจเธอเต้น

ที่ทุกจังหวะ มันเรียกร้องถึงฉัน

ความเงียบมันจะดังกว่าเสียงใดใด

ที่แม้เสียงดังรอบรอบกาย

ก็ไม่อาจกลบมันลงไปได้

มันจะดังกังวาลในใจเธอ ตลอด