Przeżyliśmy kolejny, choć nie było lekko,

nie każdy dotarł tu suchą nogą.

Były dni, co kopały w klatę,

i noce, co nie chciały się skończyć z tobą.

Nie wszyscy bogatsi, nie wszyscy mądrzy,

ale dalej tu jesteśmy — fakt.

Z bliznami, śmiechem, z własnym tempem,

z planem, który czasem boli jak kac.

To jest dwa tysiące dwadzieścia sześć — bez lukru i bez masek,

niech się wali to, co było fejkowe.

Za prawdziwych ludzi, za swoje drogi,

za sny, które wreszcie są nasze.

Nie za perfekcję, nie za filtry,

za życie, co czasem krzyczy i drży.

Jeśli dotarłeś tu z nami —

to znaczy, że jesteś nie do zdarcia. Ty.

Nie życzę wam willi i złotych bram,

bo to nie daje spokoju w nocy.

Życzę rozmów do rana,

i ciszy, gdy świat robi się zbyt głośny.

Życzę odwagi, gdy trzeba odejść,

i siły, gdy warto zostać.

Żebyś nie sprzedawał siebie za lajki,

i wiedział, kiedy powiedzieć: „dość”.

To jest dwa tysiące dwadzieścia sześć — nowy rozdział bez ściemy,

niech każdy idzie swoim rytmem.

Za upadki, które uczą wstawać,

i za prawdę, co nie zawsze jest miła.

Niech wam się zgadza serce z głową,

i sen nie ucieka nocą.

Jeśli to słyszysz do końca —

to znaczy, że jesteś z tych prawdziwych.

To nie były życzenia.

To był znak.

Do zobaczenia po drugiej stronie roku.