W przezroczystym sezonie

twój cień złączył się z moim

nie potrafiłem zmierzyć

ciepła ukrytego w słowach

znaczenia twego uśmiechu

ani prawdziwej odległości nie znałem

Dłoń, którą podałaś mi

czy to był tylko nawyk

czy sen, który widziałem tylko ja

Byłem zbyt niebieski, by wiedzieć

zbyt prosty, by dosięgnąć

a jednak tam było światło, prawdziwe

ciepło, które mi dałaś

wciąż oddycha głęboko w mym sercu

Tamtego dnia zebrałem odwagę

ubrałem uczucia w słowa

a twoja twarz powiedziała mi wszystko

że się myliłem, wierząc za bardzo

lecz nie żałuję niczego

bo tamte dni naprawdę lśniły

Czas płynie dalej

miasto zmienia barwy wciąż

lecz w kącie mojego serca

nadal się uśmiechasz

i tamten ja też wciąż tam jest

Czy to była tylko iluzja

czy prawdziwa, krótka chwila

odpowiedź rozpływa się w wietrze

Dziś wspominam te niebieskie dni

z odrobiną wstydu

i ogromną czułością

to, co mi dałaś

stało się częścią tego, kim jestem

Gdzieś daleko, mam nadzieję, że się uśmiechasz

niosę ze sobą niedojrzałość i wstyd

obejmuję je i idę dalej

z ciepłem, które mi dałaś

aż do dnia, gdy znów się spotkamy