Idę chodnikiem, wzrok wbity w beton, liczę pęknięcia jak wersy w notatkach,
Myśli biegną przede mną, jakby miały kontrakt z przyszłością na etatach.
Z boku to brzmi banalnie, wiem, przesadzam jak echo w pustych salach,
Ale mózg nie zna pauzy — tylko sprint po granicach, gdzie kończy się wiara.
mój umysł to fabryka dymu — produkuje burze z iskier,
myśli jak psy na smyczy — ciągną, choć stoję w miejscu, blisko.
Latarnia miga mi w twarz, jakby chciała morsem wysłać ostrzeżenie,
Że każda drobna iskra potrafi podpalić całe wspomnienie.
Śmieję się z siebie, bo to tylko światło, nie objawienie,
A ja dorabiam sens, jakbym pisał nową wersję stworzenia.
Zerkam na zegarek — sekundy cięższe niż winy w aktach,
Minuta to nie czas, to wyrok, co spada w rytmie faktach.
Czas jak sędzia bez twarzy, ja jak świadek bez racji,
Jakby spóźnienie mogło mi odebrać prawo do akcji.
paranoja jak sport — mam złoto w kategorii „przesada”,
czas jak beton — twardnieje, gdy próbuję go badać.


Czekam w centrum, twarze płyną jak feed, co nigdy nie śpi,
Każda coś mówi bez słów, a ja łapię każdy piksel z tej gry.
W głowie komentarz: „nie analizuj”, ale filtr dawno pękł,
Łapię każdy sygnał, jakby świat nadawał tylko do mnie ten dźwięk.
mój mózg to antena, łapie ból w stereo,
myśli jak fale — niewidoczne, a robią echo.
Wsiadam do taksówki, drzwi zamykają się jak wers w klamrze,
Radio gra, a ja tonę w refrenie, co wraca jak mantrze.
Jedna linijka wpada w głowę, robi tam squat jak squatters,
I siedzi tygodniami, jakby miała klucz do moich folderów.
Śmieję się — to tylko piosenka, nie objawienie z nieba,
A wraca jak dług, którego nikt nie chciał, ale trzeba.
Nadaję sam do siebie, brak odbiorcy, brak wyjścia,
cisza istnieje, ale nie w moim paśmie życia.
refren jak wirus — wchodzi w głowę bez pytania,
dźwięk jak cień — zostaje, gdy światło znika z rana.

Myśli biegną szybciej niż świat, nie mam stopu, nie mam planu,
W głowie ruch jak w mieście — korek, chaos, zero stanu.
Każdy dzień to sprint bez mety, każdy wers to nowy crash,
Nie uciekam przed niczym — tylko goni mnie mój flash.

Zegar bije, serce klika, rytm jak metronom w panice,
Wszystko miga, świat się ślizga, ja balansuję po granicy.
Nie ma ciszy, tylko szum — jakby życie grało drill,
W 160 BPM-ach myślę szybciej, niżbym żył.


Mijam ludzi, czytam ciała jak nagłówki w gazetach,
Ramiona spięte jakby dźwigały świat w plecakach.
Gość z telefonem, kciuk bije rytm jak serce w stresie,
Jakby świat się kończył, jeśli nie odpisze w tej sesji.
pośpiech to religia, a ekran to świątynia,
spojrzenia jak modlitwy — lecą w pustkę, giną w liniach.
Sam analizuję tempo, jakbym szukał w nich odbicia,
Jakby cudze nerwy miały potwierdzić sens mojego życia.
Para na przystanku, słowa tną jak szkło po kłótni,
Gesty większe niż sens, cisza krzyczy jak tłum w pustyni.
Rozkładam to na czynniki, jakbym znał ich fabułę,
Choć widzę tylko klatkę, nie film, nie całą strukturę.
Wiem wszystko i nic naraz, więc śmieję się z tej potrzeby,
Bo każdy z nas to analityk własnej ucieczki od siebie.
ja jak psycholog z przejścia — diagnozuję w ruchu,
myśli jak drony — latają nad światem w pośpiechu.

W kawiarni ona i on, teatr gestów przy oknie,
On mówi ciałem „zostań”, ona wzrokiem „to nieistotne”.
Kiwa głową jak automat, palcem kręci rant filiżanki,
Ciało krzyczy „uciekam”, usta mówią „spokojnie, dzięki”.
emocje jak glitch — niby są, a jednak znikły,
spojrzenia jak piksele — rozmazane, nieczytelne, brzydkie.
Analiza wjeżdża sama, jakby miała klucz do scenariusza,
Brak chemii, brak napięcia — tylko echo z kalendarza.
Komentuję w głowie, jak narrator w filmie noir,
Nie wiem, czy widzieć więcej, to dar, czy ciężar jak stal.
Światła czerwone, korek, gość trąbi jakby walczył z czasem,
Szczęka pracuje jak tłok, frustracja w rytmie basem.
Patrzę przez szybę — każdy w swoim świecie, w swoim rytmie,
Miasto gra jak orkiestra, tylko każdy gra w innym bitcie.
cierpliwość to waluta, której nikt już nie trzyma,
frustracja jak benzyna — zapala się od spojrzenia, w sekundach.

Myśli biegną szybciej niż świat, nie mam stopu, nie mam planu,
W głowie ruch jak w mieście — korek, chaos, zero stanu.
Każdy dzień to sprint bez mety, każdy wers to nowy crash,
Nie uciekam przed niczym — tylko goni mnie mój flash.

Zegar bije, serce klika, rytm jak metronom w panice,
Wszystko miga, świat się ślizga, ja balansuję po granicy.
Nie ma ciszy, tylko szum — jakby życie grało drill,
W 160 BPM-ach myślę szybciej, niżbym żył.