یِه. دَقیقه هَم شَبیه حَرفایی کِه میزَنی باش

منَ صِدا زَدَم نَرُو اَگِ میتونی کِنارَم باش،

تو دوراهیِ زِندِگی خون مَن گَردَنِ کی بود

اون کِ خَنجَر میزَد اَز پُشت آخَرِش دُشمنِ کی بود،

اون شَب کْ دِل کَندی بِری گُذَشته بود آب اَز سَرَم بُغضَم شِکَست اون لَحظِ ای کِ گِریِه میکَردی پُشتِ سَرَم

اون شَب کْ دِل کَندی بِری گُذَشته بود آب اَز سَرَم بُغضَم شِکَست اون لَحظِ ای کِ گِریِه میکَردی پُشتِ سَرَم

ما کُجا خُوردیم بِ بُن بَست کِ تَهِ قِصَمون این شُد

وَقتی تو مَسیر چاهِ باشِه یِکیمون یوسُفِه لابُد

کاش بِشِ زِندِگی رُو اَز چِشایِ مَن بِبینی

اَشک پُر کَردِ چِشامو کاش بِجایِ مَن بِبینی

(با چَشایِ مَن)

اون شَب کْ دِل کَندی بِری گُذَشته بود آب اَز سَرَم بُغضَم شِکَست اون لَحظِ ای کِ گِریِه میکَردی پُشتِ سَرَم

اون شَب کْ دِل کَندی بِری گُذَشته بود آب اَز سَرَم بُغضَم شِکَست اون لَحظِ ای کِ گِریِه میکَردی پُشتِ سَرَم،

(گَریَه نَکُن)

(پَشتِ سَرَم)