Zwrotka 1
[szeptem, introwertycznie]
Słyszę kroki – to ja, tylko młodszy,
Zgubiłem gdzieś głos, bo się bałem go podnieść.
W oczach miałem deszcz, w dłoniach pustkę,
Chciałem uciec, ale biegłem w kółko, bez skutku.

[normalnie, z rosnącą pewnością]
W szafie duchy, w lustrze wstyd,
Ale dzisiaj mówię „dość” – nie mam już sił,
By udawać, że wszystko gra, że nie boli,
Bo wolność nie przychodzi bez walki – boli.

[z impetem, krzykiem]
ZRYWAM KAJDANY, TE FAŁSZYWE MASKI!
ZAMIENIAM LĘK W RYTM, ŻAŁOŚĆ W ODWAGI!
PRZESZŁOŚĆ MNIE GONI, ALE JUŻ NIE DOGONI,
BO IDĘ PO SWOJE, MIMO RAN – STOJĘ PROSTO, NIE NA KOLANACH, ROZUMIESZ?

⸻

Refren
[melodyjnie, śpiewany lub półśpiewany]
Bo jak wybaczysz sobie, świat się zmienia,
Już nie musisz się bać ani cieni wspomnienia.
I każdy krzyk przeradza się w śmiech,
Gdy zostawiasz za sobą ten chłód jak śnieg.
Nie muszę być idealny jak w snach –
Bo realny ja, to mój prawdziwy znak.

⸻

Zwrotka 2
[szeptem, bardziej emocjonalnie]
Nie mówiłem, bo nikt nie słuchał,
Tylko mówili: „masz być twardy, nie szukaj wymówek”.
Byłem cieniem własnych marzeń,
Teraz jestem ogniem – nie do zgaszenia, nie do zatrzymania.

[normalnie]
Noszę w sobie dziecko, co wciąż się boi,
Ale trzymam go za rękę – niech wie, że nie stoi
Już sam w tej ciemności, gdzie nikt nie wołał,
Dziś idziemy razem – choć droga wciąż stroma.

[z gniewem, krzykiem]
BO NIKT MI NIE ZABIERZE MOJEGO „JA”!
NIE JESTEM PRODUKTEM WASZYCH OCZEKIWAŃ!
Z KAŻDEGO UPADKU ROBIĘ KROK DO PRZODU,
IDĘ PO SWOJE, I NIKT MI NIE POWIE, ŻE NIE MAM POWODU!

⸻

Refren
[śpiewa kobieta]
Bo jak wybaczysz sobie, świat się zmienia,
Już nie musisz się bać ani cieni wspomnienia.
I każdy krzyk przeradza się w śmiech,
Gdy zostawiasz za sobą ten chłód jak śnieg.
Nie muszę być idealny jak w snach –
Bo realny ja, to mój prawdziwy znak.

⸻

Outro
[szeptem, spokojnie, z dumą]
Nie jestem już cieniem…
Jestem sobą – wolny. I wystarczający.


[end]