Latarnie milczą, tylko cienie się wydłużają

W pustym autobusie, westchnienia unoszą się

Kalendarz pożółkły, jak wspomnienia wyblakłe

Wiatr nie poruszy, serca kiedyś pełnego

Kto pamięta, wiosnę, która nie nadeszła?

( Wiosna nie nadeszła, )

Świat zamknięty na klucz, uściski bez słów

( Uściski bez słów, )

Patrzysz na niebo, ja liczę lata we śnie

( Lata we śnie, )

Milczenie staje się, tęsknotą, którą oswajamy

( Tęsknota oswojona, )

Pod termometrem, rany, o których nie mówimy

Zapach dezynfekcji, nie zmyje lęku z serca

Wiadomości z oddali, jak sen, który płynie

Po przebudzeniu, znajome staje się obce

Kto pamięta, wiosnę, która nie nadeszła?

( Wiosna nie nadeszła, )

Śmiech za maskami, dni zwinięte w kłębek

( Dni zwinięte, )

Pocieszasz w wiadomościach, ja płaczę w pustce

( Płaczę w pustce, )

Nauczyliśmy się, nie pytać, co przyniesie jutro

( Co przyniesie jutro, )

Niektórzy odeszli za wcześnie, inni żyją jak skorupy

Szczęśliwi nauczyli się milczenia, modlitwy

Nie bez strachu, lecz bez ucieczki już

Każdy oddech mówi: wciąż tu jestem

Gdy lampy się zapalają, tłum wciąż rzadki

Lecz kto nie nosi w sercu, niedokończonej obietnicy?

Choć świat jest samotny

Wiosna, w końcu nadejdzie