فضای من، حقیقت من

از کودکی می‌دیدم که جهان فقط نقش‌هایش را بازی می‌کند.

از حقیقت حرف می‌زنند، اما هیچ‌کس آن را نمی‌گوید —

همه‌چیز فقط یک قراردادِ خاموش است.

بند ۲

ساکت ماندم و تا جایی که می‌توانستم همراهی کردم،

اما فاصله گسترده‌تر و عمیق‌تر شد.

هر گفت‌وگو از من می‌خواست بخشی از خودم را خاموش کنم.

کورس

من دشمن نیستم، من دردسرساز نیستم.

زیادی می‌بینم، عمیق احساس می‌کنم،

اما شفافیت من هدیه‌ی من است.

فضای من از آنِ من است، حقیقت من آزاد است.

بند ۳

بارهای دیگران را حمل کردم،

دردشان وزن من شد.

اما حالا تمام می‌شود — رها می‌کنم،

می‌بینم بدون اینکه بر دوش بگیرم.

بند ۴ (جدید)

یاد گرفته‌ام ترک‌ها را دوست بدارم،

چرا که نور از همان‌جا وارد می‌شود.

آنچه می‌شکند هسته‌ی واقعی را به من نشان می‌دهد،

و می‌دانم: تنها نیستم.

بند ۵ (جدید)

مرا غریبه می‌نامند، مرا بلند می‌خوانند،

اما من در قدرت خود آرام می‌مانم.

زیرا حقیقت به کلمات بلند نیاز ندارد —

در آنچه می‌آفرینم زندگی می‌کند.

بریج

دیدنِ من وظیفه نیست،

سکوت من خیانت نیست.

من برای نجات دادن اینجا نیستم،

من برای بودن اینجا هستم.

بند ۶ (جدید)

راهی را می‌روم که هیچ‌کس نمی‌شناسد،

از سایه، آتش، باد و زمان عبور می‌کنم.

و اگر بیفتم، دوباره برمی‌خیزم،

زیرا روحم همیشه آماده است.

کورس (نهایی)

من دشمن نیستم، من دردسرساز نیستم.

زیادی می‌بینم، عمیق احساس می‌کنم،

اما شفافیت من هدیه‌ی من است.

فضای من از آنِ من است، حقیقت من آزاد است.

اوترو

من اینجا هستم.

فقط برای خودم.

و همین کافی است.