Wstałam, gdy noc jeszcze trzyma świat,

ciężkie są kroki, lecz patrzę przed siebie.

Każda blizna zna już swój ślad,

każdy upadek uczy, jak iść dalej.

Mówili: „zwolnij”, mówili: „to koniec”,

rzucali cień pod każdy mój krok.

Ale w ciszy słyszałam własny głos —

on mówił: idź, nawet jeśli boli.

Nie wszystko muszę wygrać dziś,

nie wszystko musi być łatwe.

Wystarczy stanąć — nie cofnąć się,

oddychać, wierzyć, trwać.

Idę z uniesioną głową przez świat,

choć wiatr podcina mi skrzydła i strach.

Mam tylko jedno życie, jeden czas,

nie oddam go cieniom ani ich słowom.

Gdy droga pęka pod stopami w pół,

ja dalej idę — bo wierzę, bo czuję.

Nadzieja to siła, odwaga to mój znak,

upadam czasem… ale wstaję znów.

Są dni, gdy ciężar przygniata sny,

gdy serce krzyczy, a usta milczą.

Są chwile, gdy łatwiej byłoby zniknąć,

niż jeszcze raz podnieść wzrok.

Lecz każda burza kiedyś przejdzie,

każdy mrok ma swój kres.

Jeśli się zatrzymam — zgasnę tu,

jeśli pójdę — mam szansę żyć.

Nie pytaj, czy warto — idź.

Nie licz ran — licz kroki.

Siła rodzi się tam,

gdzie ktoś mówi „nie”, a ja mówię „spróbuję”.

Idę z uniesioną głową przez świat,

choć los pod nogi rzuca mi głaz.

Mam tylko jedno życie, jeden czas,

nie zmarnuję go na strach i zwątpienie.

Gdy wszystko krzyczy: „zostań, przestań, wróć”,

ja wybieram ruch, ja wybieram jutro.

Nadzieja to ogień, co nie gaśnie we mnie,

nawet gdy noc jest najdłuższa z dróg.

Jeśli dziś nie mam sił — to dobrze,

to znaczy, że jeszcze walczę.

Odwaga nie krzyczy —

odwaga robi kolejny krok.

Podnoszę wzrok.

Oddycham.

Jestem tu.

To wystarczy, by iść.

Idę z uniesioną głową przez świat,

niech pęknie ziemia, niech drży każdy strach.

Mam tylko jedno życie — mój czas,

i przejdę je całe, nie spuszczając oczu.

Jeśli upadnę — wstanę raz jeszcze,

bo w moich żyłach płynie sens.

Nadzieja, siła, odwaga i wiara —

to mój kierunek.

To mój manifest.

Jedno życie.

Jedna droga.

Idę.