Chciałbym jeszcze wierzyć w skok bez dna,

w dłonie, co nie puszczą, choć pali strach.

Pragnę bliskości, jak tlenu w płucach,

ale wiem już, ile kosztuje taka obietnica.

Nie mam siedemnastu lat, by biec na ślepo,

znam smak nocy, gdy rozsądek krwawi.

Serce bije głośno - ja je słyszę,

lecz dziś to ja trzymam klucze do bramy.

Bo czasem lepiej trochę pocierpieć,

niż znów zgubić siebie w cudzym śnie.

Nie wszystko, co piękne, musi się spełnić,

nie każda iskra chce być ogniem.

Trzymam serce na smyczy — niech idzie obok mnie,

niech patrzy, niech czuje, ale niech nie rwie się.

Trzymam serce na smyczy — to nie strach, to plan,

lepiej trochę pocierpieć, niż stracić głowę jak dzieciak.

Są takie chwile, spojrzenia bez słów,

co mówią więcej, niż wolno dziś.

I chciałbym pójść krok dalej,

ale wiem, gdzie kończą się takie gry.

Okoliczności piszą własne prawa,

nie każdy moment jest tym „na zawsze”.

Miłość bywa piękna, gdy jest czysta,

a nie gdy rozbija życie na kawałki.

Nie uciekam od marzeń - ja je szanuję,

trzymam je tam, gdzie nie ranią.

Bo dorosłość to nie brak uczuć,

to umiejętność powiedzieć: „zatrzymajmy się”.

Trzymam serce na smyczy — niech idzie obok mnie,

niech patrzy, niech czuje, ale niech nie rwie się.

Trzymam serce na smyczy — to nie chłód, to sens,

higieniczniej kochać chwilę, niż spalić się w niej.

Zostaję w sferze pragnień i snów,

tam, gdzie nic nie trzeba obiecywać.

Cieszyć się momentem, tym jednym tchem,

bez planów, które potem trzeba zszywać.

To też jest bliskość - niedokończona,

bez winy, bez strat, bez krwi na rękach.

Czasem największą odwagą

jest nie zrobić kroku dalej.

Trzymam serce na smyczy — i idę spokojnie,

nie gubię rozsądku w cudzym ogniu.

Trzymam serce na smyczy — bo wiem już dziś,

że nie każda miłość musi się wydarzyć, by żyć.

I choć pragnę miłości, to fakt, nie wstyd,

wolę zachować siebie w całości.

Czasem marzenie wystarczy…

by cieszyć się chwilą.