Delikatne światło spływa po ścianie

Cisza szeptem koi moje myśli

Na parapecie czeka wiatr, otula firanki

Moje dłonie przywierają do ciepła drugiej skóry

Nie śpieszę się z marzeniami, nie wypowiadam ich głośno

Tylko patrzę, jak noc rozkwita powoli – tuż między nami

Powietrze gęste od pocałunków nierzuconych jeszcze

Każdy oddech smakuje obietnicą

Roztapiam się w tobie jak rosa o świcie

W twoim spojrzeniu uczę się oddychać

Cieniutkie nitki światła plączą się w naszych włosach

Język staje się zbędny, uczy się milczenia

Palce wędrują tak ostrożnie, jakby liczyły każdą sekundę

A ty odpowiadasz sygnałem ledwie wyczuwalnym – cichym drgnięciem

Roztapiam się w tobie jak rosa o świcie

W twoim spojrzeniu uczę się oddychać

Jest coś w tym bezruchu, co rozpala szybciej niż ogień

Napięcie zakwita, pulsuje w nadgarstkach

Świat za oknem gaśnie, zostaje ciepło naszych pulsów

I nagła lekkość – jakby świat mógł rozpaść się od szeptu

Zanurzam się w twoim ciele bez słów

Tam, gdzie światło spotyka skórę, zaczynam istnieć na nowo

Stykam się z tobą, aż rozumiem ciszę

Pod zamkniętymi powiekami odkrywam przestrzeń bez granic

Roztapiam się w tobie jak rosa o świcie

W twoim spojrzeniu uczę się oddychać

Ostatni ślad dłoni zostaje na plecach

Noc przechodzi w jasność, a ja dalej trwam w tobie

W tej czułości odnajduję siebie, jeszcze raz