(Slow acoustic guitar picking blended with deeply melancholic Khaen)

มองแสงไฟ ในเมืองที่แสนวุ่นวาย

ตึกสูงเสียดฟ้า ไม่เคยทำให้ใจอบอุ่น

กลิ่นควันรถ ไม่เหมือนกลิ่นไอดินรุ่งอรุณ

ที่หอมละมุน ตอนที่เรานั่งเคียงข้างกัน

เลิกงานมา อาบเหงื่อต่างน้ำทุกวัน

แบกความฝัน ของเราสองคนมาแสนไกล

เปิดหน้าจอ มองรูปเธอที่ส่งยิ้มมา

เหมือนเป็นตัวยา รักษาแผลใจให้หาย

เหนื่อยแค่ไหน แค่เห็นหน้าเธอก็ผ่อนคลาย

ระยะทางที่ไกล ไม่เคยพรากใจเราสอง

ทุกค่ำคืน เฝ้ามองดูดวงดาวจันทร์

ฝากแสงไปบอก นกน้อยว่าคนทางนี้ยังห่วงใย

บางทีก็ท้อ จนน้ำตามันเอ่อล้นตา

แต่นึกถึงคำสัญญา ที่เราเคยให้กันไว้

จะสู้ให้สุด กำหมัดแน่นแล้วก้าวเดินไป

เก็บเงินก้อนใหญ่ กลับไปสร้างรังของเรา

เธอคือแรงใจ ให้คนไกลได้มีแรงสู้

อยากให้เธอรู้ ว่าทุกลมหายใจมีแต่เธอ

แม้ห่างกันไกล แต่หัวใจยังใกล้เสมอ

รอวันได้เจอ ได้สวมกอดเธอให้ชื่นใจ

รอยยิ้มหลังจอ คือน้ำทิพย์ชโลมกาย

ให้คนไกลบ้านคนนี้ มีแรงเดินต่อ

(Emotional Phin solo mixed with driving drum beat and strings)

เธอคือแรงใจ ให้คนไกลได้มีแรงสู้

อยากให้เธอรู้ ว่าทุกลมหายใจมีแต่เธอ

แม้ห่างกันไกล แต่หัวใจยังใกล้เสมอ

รอวันได้เจอ ได้สวมกอดเธอให้ชื่นใจ

รอยยิ้มหลังจอ คือน้ำทิพย์ชโลมกาย

ให้คนไกลบ้านคนนี้ มีแรงเดินต่อ

อย่าเพิ่งหวั่นไหว กับใครที่เข้ามาใกล้ชิด

ขอให้เธอคิด ถึงวันเวลาของเรา

คนทางนี้ จะไม่ทำให้รักต้องจางเงา

จะแบกความเหงา เปลี่ยนเป็นพลังสร้างตัว

(Vocal rising, highly emotional)

อีกไม่นานหรอกหนา จะหอบความสำเร็จกลับไป

เอาไปวางไว้ แทบตักของคนดี

อดทนอีกนิด นะคนดีของพี่

รักเราที่มี จะไม่มีวันสั่นคลอน!

(Music slowly fading out)

รอยยิ้มหลังจอ... คือแรงใจ...

รอพี่หน่อยนะ... คนดี...

(End)