سَفیرانِ تَرافیک، یاورانِ راه،

بَرنده به سویِ رُوشَنی و پِگاه.

نَسیمی زِ فَرهنگ، بَر کوی و سَرا،

بِرانَد زِدر جاده، خَطاو خَطا.

بِه دل‌ سِپُرده نَظم و قانون را،

نِموده چراغِ ایمنِ جان را.

بِه هَر کوی و هَر بام، الگویِ بُزرگن،

که خَلق شود از راهِ آن بی‌غَلَط.

به فرزندانِ شهر، زِ رازَش گُوید،

زِ آینده و مِهری که در آن می روید.

پیامی به آفاق، زِ عدل و صفا،

بَرآورد زِ جاده نُورین ندا.

بِه دوچرخه، بِه پَیاده، بِه حملِ و نَقل عُمومی،

گَرداند زِ شادی، پَیام‌آورِ عمومی

بِه فَرهَنگ و قانون، رَهی می‌گُشایَند،

دِل از حادثاتو بدی می‌رُبایَند.

دلِ هر خُردسال را حافظ‌انند،

چراغِ امید و عشق در دل بیفکَنند.

در مدارس، خاستگاه رُشدِ مِهرن،

کِشت می‌کُنند در دل، قانون زِ صِبح تا شب.

سَفیران تَرافیک، قاصدانِ ایمنی،

بِه هر سویِ این بوم، به هر قوم و هرطرف.

زِ آرین آویژه جان‌داده‌اند،

به آموزش و فرهنگ، راه داده‌اند.

مبادا که کودک زِ حادثه رَنج،

دلِ خانواده زِ غصّه به تَنگ.

که اینانْ عَلَم‌دارِ ایمنی‌اند،

سِپاهِ سَعادت، چِراغِ مهین‌انند.

درود بر شما، زِ شوق و ثَنا،

که روشن کنید راهِ انسان‌ها.

سَفیرانِ سلامت، مِهرِ شما،

چراغِ رهی تا ابد در سما!