รถเมล์สายนั้น... ผ่านหน้าบ้านทุกวัน

แต่ยังมัวแต่ก้มหน้า... เลื่อนมือถือทั้งวัน

เพื่อนชวนทำธุรกิจ... ยังบอก "เดี๋ยวรอก่อน"

พอลืมตาอีกที... เขารวยไปแล้ว...

โชคดีชอบเคาะประตู... ตอนยังหูหนวก

โอกาสมาเป็นเพื่อน... แต่ยังทำเหมือนศัตรู

บุญมีแต่กรรมบัง!

พรเทพเอย... มาหน้านี้ตั้งหลายรอบ

แต่ตายังมืดบอด... เหมือนมีผ้าปิดตา

หรือเพราะใจเอง... ที่ไม่ยอมเปิดรับ

เธอคนนั้น... ให้ใจมาเมื่อปีก่อน

แต่ยังติดนิสัย... คิดว่า "คงมีที่ดีกว่า"

วันนี้เธอเดินไป... ด้วยมือคนอื่นแล้ว

ถึงเข้าใจความหมาย... ของคำว่า "สายไป"

"กรรมไม่เคยบัง... มีแต่ตาเราบอด"

"แสงสว่างมีทุกวัน... แต่มือเรายังปิดบัง"

"แล้วจะโทษใคร... เมื่อทุกอย่าง...

มันอยู่แค่ตรงหน้าแต่ไม่ยอมมอง"