Αυτός ο κόσμος είναι μια παγίδα,

το σώμα μου μια απαίσια φυλακή,

για κάθε διαφυγή έχει δικλείδα

επιθυμία πλαστή και επιτακτική.

Φώτα κι 'άνθρωποι γυρνούν σαν σβούρες,

νότες τα βήματά τους πάνω σε παρτιτούρες,

αίμα θαρρείς ψηφιακό κυλάει στις φλέβες ,

στον ίδιο τους τον εαυτό περνούν τις χειροπέδες.

Γι' όσα είδα στη ζωή μου

γεύση πικρή έχω στο στόμα,

κι' από την άδοξη αρχή μου

ρούχο η μοναξιά στο σώμα.

Φώτα κι' άνθρωποι γυρνούν σαν σβούρες

νότες τα βήματά τους πάνω σε παρτιτούρες

αίμα θαρρείς ψηφιακό κυλάει στις φλέβες,

και ο ίδιος τους ο εαυτός περνά τις χειροπέδες.

Θεέ μου και νάχα μια φωνή

κρυφά για να μου ψιθυρίσει,

πως τελειώνει ετούτη η εκδρομή,

και ποιος το βιβλίο μας θα κλείσει.

φώτα κι άνθρωποι γυρνούν σαν σβούρες

νότες τα βήματά τους πάνω σε παρτιτούρες,

αίμα θαρρείς ψηφιακό κυλάει στις φλέβες,

και ίδιος τους ο εαυτός περνά τις χειροπέδες.