Nie wszystko musi być hałasem

A jednak we mnie burza gra

Świat krzyczy głośniej z każdą chwilą

A cisza na niego nie czeka — JA TRWAM

Myśli wlatują jak wiatr przez okno

Rozbijają szkło spokojnych dni

Z twoim imieniem w moim oddechu

Budzę się — i znowu brak mi snu

Krzyczę w ciszy, choć stoję wśród braw

Nikt nie słyszy jak pęka mój luz

Śmiech mam gotowy jak rekwizyt

Gdy światło pada — gram jeszcze raz

Zakładam maskę luzaka — błyszczę jak chrom

A w środku chaos rozrywa mi dom

Nie wszystko musi się dziać teraz — WIEM

Lecz serce nie zna spokojnych stron

Świat milknie — bo nie ma już słów

Które opiszą ten wewnętrzny szum

Puste ulice, senny świt

Twoje imię wciąż w mej głowie tkwi

Echa minionych słów jak blizny

Na ścianach, których nie zmył czas

Nie każde uczucie na ciebie czeka

Powtarzam to jak ochronny znak

Może spotkamy się kiedyś tam

Gdzie kawa ma aromat i smak

Wiem jak to jest, kiedy świat krzyczy

A ty udajesz, że lubisz ten dźwięk

Kolorowe światła, głośne rozmowy

A pod skórą drżący lęk

Zakładam maskę luzaka — błyszczę jak chrom

A w środku chaos rozrywa mi dom

Nie wszystko musi się dziać teraz — WIEM

Lecz serce nie zna spokojnych stron

Świat milknie — bo nie ma już słów

Które opiszą ten wewnętrzny szum

Nie wszystko musi być hałasem — KRZYCZĘ,

Choć głos mi grzęźnie gdzieś pod szkłem

Niepewność ma elektryczny zapach

A w żyłach płynie spięty gniew

Jeśli mam spaść — to w dźwięku gitar

Jeśli mam zniknąć — to w świetle lamp

Łatwiej być żartem na wielkiej scenie

Niż powiedzieć: już nie mam sił

Maska się świeci — lecz pęka co noc

Pod jej gładkością pulsuje mój głos

Nie wszystko musi się dziać teraz — WIEM

Lecz we mnie wciąż trwa sztorm

Gdy świat ucichnie — zostanę ja

Bez roli, bez żartu, bez gry, bez tła

I może wtedy...

Oddychać zacznę — nie przez strach