มันเบื่อที่จะรัก

เบื่อที่จะทักใคร

เบื่อหน้าตัวเองในกระจกใส

ไม่รู้ใครใคร นั้นเคยเป็นไหม

เบื่อบทสนทนา

ที่เริ่มแล้วก็จางไป

บางครั้งแค่ “คิดถึง” มันก็พูดไม่ได้

หัวใจเหมือนมันช้า…หรือมันเหนื่อยเกินไป

ก็แค่คนธรรมดา

ที่แอบหวังว่าจะมีใครเห็นค่า

แต่เหมือนเธอเดินผ่านไป

ในวันที่ฉันไม่เหลือแรงแม้แต่จะยิ้มให้

ใครเคยเป็นไหม...

ที่แค่ลืมตา ก็เหนื่อยแล้วทั้งใจ

อยากหายไป...แต่ก็กลัวไม่มีใครจำได้

ในคืนที่ไม่มีเสียงใด

ฉันแค่อยากได้ยินใครเรียกชื่อฉันเบาๆ

เคยหัวเราะ เคยยิ้ม เคยมีไฟ

แต่วันนี้มันเงียบในใจ

ทุกข้อความที่ไม่ได้ตอบกลับ

กลายเป็นรอยร้าวเล็กๆ ที่ไม่มีใครเห็นได้

อาจไม่ได้ขอให้รัก

แค่อยากให้ใครสักคนเข้าใจ

ไม่ต้องบอกว่าฉันพิเศษ

แค่ไม่เมินฉันไปก็พอใจ

ใครเคยเป็นไหม...

ที่อยู่ท่ามกลางผู้คนแต่รู้สึกเดียวดาย

แค่มือใครสักคนให้จับไว้

ไม่ต้องพูดอะไรก็พอให้หายใจ

ในกระจกใส ยังมองเห็นใครบางคน

ที่ยังรอแค่…จะมีใครเข้าใจ

เธอเคยเป็นไหม?