Gdzieś pomiędzy zimnym światłem

a bezsennymi nocami

zapomnieliśmy,

jak smakuje prawdziwe życie.

Idą przez miasto

z cieniem w oczach,

niosąc stare marzenia

jak ukryte blizny.

Każdy czegoś szuka,

ale nikt nie wie czego.

Może trochę spokoju,

może samego siebie.

Za dużo głosów

mówi ci, kim masz być.

Za dużo masek,

za mało powietrza, by oddychać.

Więc uśmiechają się cicho,

gdy wszystko pali się w środku,

bo prawda staje się groźna,

kiedy nie masz się już gdzie ukryć.

I każdej nocy

zadają sobie pytanie:

„Czy to naprawdę życie,

czy zgubiłem siebie po drodze?”

Tańczymy w dymie

pod sztucznym światłem,

mówimy o wolności,

ale stoimy w miejscu.

Zbyt zmęczeni, by walczyć,

zbyt świadomi, by uciec,

otoczeni twarzami,

które już nic nie czują.

I może najgorszy

nie jest sam ból,

lecz to, jak łatwo

uczymy się żyć pustką.

Dni zlewają się razem

jak deszcz na szybie.

Wszyscy chcą dotrzeć do celu,

zapominając o drodze.

Ekrany pełne ludzi,

ale nikt nie wydaje się prawdziwy.

Każdy buduje mury

i nazywa je ochroną.

A gdzieś głęboko

wciąż istnieje głos,

który pamięta,

jak brzmiała odwaga.

Ale stawał się cichszy

z każdym kompromisem,

z każdym fałszywym „wszystko okej”

ukrywającym zmęczone oczy.

Może życie

nigdy nie miało być idealne.

Może miało być

po prostu prawdziwe.

Tańczymy w dymie,

aż noc nas pochłonie,

trzymając złamaną nadzieję

jak ostatni ratunek.

Zbyt wielu zapomniało,

jak to jest naprawdę czuć.

Zbyt wielu tylko istnieje,

zamiast naprawdę żyć.

Ale gdzieś między ciszą

a całym tym hałasem

wciąż jest część ciebie,

która chce się obudzić.

Może wolność

nie zaczyna się na zewnątrz.

Może zaczyna się wtedy,

gdy przestajesz

zdradzać samego siebie.