Rayların sesi, akıyor içimde

Her gün aynı metro, aynı düşlerle

Gözüm takıldı kalabalığın içinde

Bir yüz... tanıdık değil ama nedense tanıdık gibi

Bir saniye, belki iki

Kalbim atar gibi değil, fısıldar gibi

Bir yol açılır sandım kendiliğinden

Ama yine sustum, söyleyemedim kendimden

Aynı durakta indik ama

Yollarımız yine ayrı

Ben seni söze dökemedim

Sadece bakıştık ayaküstü, kalbim sancılı

Aynı hikâye her defasında

Ben sana değil, kendime kırgınım aslında

Ellerin cebinde, kulaklığın açık

Ben ise içimde susturamadığım müzik

Bir şey deseydim, belki başkaydı

Ama cesaret... hep bir durak arkada kaldı

Bir saniye, belki iki

Sana bakan ben değil, yılların birikimi

Bir yol aradım, gözlerinden gizlice

Ama yine sessizlik oldu dilimde

Aynı durakta indik ama

Yollarımız yine ayrı

Ben seni söze dökemedim

Sadece bakıştık ayaküstü, kalbim sancılı

Aynı hikâye her defasında

Ben sana değil, kendime kırgınım aslında

Ve ben bunu daha önce yaşadım

Yüzlerce kalp geçti önümden, hep aynı adım

Kendime söz verip, sonra unuttum

Aşkı beklerken, geçip giden oldum

Aynı durakta insek bile

Senin yolun başka, benimki suskun

Bir gün belki...

Yine karşılaşırız, ben bu kez başka olurum