Przez mury, przez dziury, przez warty,

Przez druty, przez gruzy, przez płot,

Zgłodniały, zuchwały, uparty,

Przemykam, przebiegam jak kot.

W południe, po nocy, o świcie,

W zawieję i skwar,

Po stokroć narażam swe życie,

Nadstawiam dziecinny swój kark.

Pod pachą zgrzebny worek,

Na plecach zdarty łach

I młode zwinne nogi,

I w sercu wieczny strach.

Lecz wszystko trzeba ścierpieć

I wszystko trzeba znieść,

By państwo mogli jutro

Do syta chleba jeść.

Przez mury, przez dziury, przez cegły,

Po nocy, o świcie i w dzień,

Zgłodniały, zuchwały, przebiegły,

Przesuwam się cicho jak cień.

A jeśli dłoń losu znienacka

Dosięgnie mnie kiedyś w tej grze,

To zwykła jest życia zasadzka,

Ty, mamo, nie czekaj już mnie.

Nie wrócę już do Ciebie,

Nie dotrze z dala głos.

Uliczny pył pogrzebie

stracony dziecka los.

I tylko jedną troską

Na wargach grymas skrzepł,

Kto Tobie, moja mamo,

przyniesie jutro chleb?