W betonowej dżungli znów brakuje mi tchu

Wspominam ten zapach igliwia i mchu

Zgiełk miasta mnie dusi, ten smog i ten pośpiech

Chcę rzucić te biura, te ściany i gości

Wyobrażam sobie drewniany mój raj

Gdzie wiecznie trwa cisza, gdzie ptasi jest gaj

Z tarasu widok na szczyty w oddali

Tam spokój me serce na zawsze ocali.

Moja chatka w chmurach, z bali cichy dom

Gdzie góry mnie tulą, gdzie spokój i schron

Bez spalin, bez huku, bez wiecznych kłopotów

Słuchając w milczeniu podniebnych przelotów.

Choć kredyt mnie szarpał i puste miałem ręce

Marzyłem o ciszy, nie o tej udręce.

Bankierzy kręcili swym nosem w okienku

Lecz ja parłem w przód, bez cienia lęku!

Pracowałem za trzech, by zapłacić tę cenę

Za drogą tę chatę, za moją tę scenę

Wszystkie oszczędności, pot, łzy i starania

Mam klucze do nieba! Dość mam czekania!

Udało się, mam to! Zwycięstwa to smak!

Wyprowadzka z miasta, to wolności znak!

Wjechałem na szczyt, lecz nie widzę tarasu

Bo zaspy są wyższe od całego lasu!

Od piątej rano łopatą znów macham

Zamiast podziwiać widoki – w zaspach ledwo dycham!

Metr białego puchu, a pod nim mój wóz

Wyprawa do sklepu? To survival i mróz!

Rury pękły z hukiem, woda – czysty lód!

W salonie mam pingwiny – to nie żaden cud!

W piecu palę non-stop, całe dni i noce

A dom wciąż lodówką, choć mam trzy koce!

Sąsiad jest dwa kilometry gdzieś stąd

Zasięgu tu nie ma – to był wielki błąd!

Chciałem mieć ptaszki i ciszę i góry

Dostałem odmrożenia i śnieżne tortury!

Zamiast kawy na tarasie w promieniach słońca

Walczę o życie od rana bez końca!

Kto chce kupić chatkę? Okazja, mówię wam!

Tylko zabierzcie łopatę... bo ja już dość mam!