Akordeon zaczyna powoli grać,

Kontrabas niskim tonem wtóruje mu.

Kiedy inni nocą piszą pieśni przy lampie i w ciszy,

A słowa spływają na papier jak bystre strumienie

Ja siedzę i słucham historii, które nie mają końca,

I z pieśniami tymi wędruję nie ruszając się z miejsca

Bo muzyka potrafi nieść dalej niż najdłuższa ścieżka

Akordeon starą opowieść niesie miękko przez powietrze,

Bas jak serce bije wolno, prowadząc mnie przez refren.

I już wiem, że kiedy słucham czyichś pieśni zapisanych,

Otwierają się przede mną drzwi do światów nieznanych

Bo jedni piszą piosenki, żeby komuś opowiedzieć

O tym, co trudno czasami w życiu powiedzieć.

A ja słucham tych historii i odkrywam w każdej nucie

Światy nowe malowane między dźwiękiem, a czuciem.

Niech więc płyną dalej pieśni przez ulice i przez lata,

Niech akordeon poniesie je wiatrem po drogach świata

Bo gdy słucham tych melodii, wiem podróż znów się zacznie,

I kolejny świat się otworzy gdzieś pomiędzy nutami właśnie.

Akordeon cicho milknie…

Bas powoli znika w tle…

A w pamięci jeszcze długo

Cudze pieśni niosą mnie.