Pamiętam zapach rozgrzanych listopadów,

usta, co znały smak grzechu i drżenia

Noszę w sobie tamte wspomnienia

Ale nie szukam już rozgrzeszenia.

Dotykam wspomnień jak blizn po ogniu,

By choć na chwilę wrócić do Ciebie.

W każdym westchnieniu tkwi Twoje imię,

Choć wiem, że muszę żyć już bez Ciebie

Kocham się w Tobie,

Chociaż nie powinnam już śnić.

Chciałabym Cię mieć przy sobie,

Ale uczę się bez Ciebie żyć

Wracam wciąż do ognia,

Który spalił nas od środka

Patrzę prosto w Ciebie

Chociaż tonę w morzu łez

Czy kiedyś to skończy się?

Nie wiem

Wiem, że nie byłeś snem ani ocaleniem,

Raczej obietnicą, co pachniała jak raj

Miałeś w oczach tyle światła

Że do dziś nie umiem przestać w nim trwać.

Pamiętam wszystko, niczego nie cofam,

Każdy Twój dotyk, każdą z moich win.

Nie proszę Cię o wybaczenie

Bo nadal tkwisz w sercu mym

Nie proszę o przebaczenie, nie umiem i nie chcę.

Za dużo prawdy zostało w dłoniach mych

Ty jesteś pięknem, które ma w sercu cierń

Zawsze będziesz moją drogą, co wracać będzie przez ciemność i żar.

Kocham się w Tobie,

Chociaż nie powinnam już śnić.

Chciałabym Cię mieć przy sobie,

Ale uczę się bez Ciebie żyć

Wracam wciąż do ognia,

Który spalił nas od środka

Patrzę prosto w Ciebie

Chociaż tonę w morzu łez

Czy kiedyś to skończy się?

Nie wiem

Nie jestem bez winy

Mam Twoje rany na sumieniu.

Nie jestem wolna

Bo wciąż Cię słyszę w marzeniach mych

I gdyby przyszło mi jeszcze raz

Spłonąć w Twoich dłoniach, bez słów,

Poszła znowu bym, chociaż znam już koniec

Opowieści, ale tylko przy Tobie tak mocno umiem trwać.

Kocham się w Tobie,

choć przecież nie powinnam

Chciałabym Cię najbliżej,

Tam, gdzie kończą się sny.

Wracam do płomienia,

Chociaż wiem, że zabiera tlen.

Biorę wdech przy Tobie

I boję się cierpienia

Bo nadal jednak kocham Cię.

Pamiętam.

Nie proszę o wybaczenie.

Niosę Cię w sobie

Wracam,

Chociaż wiem, że nie będzie dnia

w którym szepnę:

Chcę Cię znów przy sobie

Bo zbyt dobrze to znam