Żegnajcie, żegnajcie pieśni,

Dumki, rojenia, widziadła!

Niechże wylecę z tej cieśni

Czarnoksięzkiego zwierciadła.

Wyśniłem — już mi się nie śni;

Z przyszłości zasłona spadła —

Sen, choć najdłuższy, się prześni;

Żegnajcie, żegnajcie pieśni!

Żegnajcie stare postacie,

Budzone z trumien kamiennych,

Próżno się śród nas tułacie,

Śród nocy takich promiennych,

Gdzie anioł w słonecznej szacie —

I cóż po widmach pół-sennych?

Sen, choć najdłuższy się prześni:

Żegnajcie, żegnajcie pieśni!

Żegnajcie mi łzy dziecinne,

Uczucie co w piersi wrzało;

Kwiatki i ptaszki niewinne:

W waszych się skarbach przebrało.

Świat inny i niebo inne

W około mię zmartwychwstało.

Sen, choć najdłuższy, się prześni;

Żegnajcie, żegnajcie pieśni!

A w niebie i na tej ziemi

Takie powstają mi dziwy —

Że jakbym między wszystkiemi

Sam jeden tylko był żywy!

Niechże gęśl stara oniemi —

Nowa gęśl, na nowe śpiewy! —

Wyśniłem — nic mi się nieśni;

Żegnajcie, żegnajcie pieśni!