Dalibóg że powiém mamie;

on coś złego zrobić gotów:

wzdycha, płacze, ręce łamie,

klnie potęgę mych przymiotów.

Nazwał serce moje lodem,

wzrok sztyletem, jeszcze kłamie,

że ja jego łez powodem,

dalibóg że powiém mamie!

W noc pod okném mém narzeka,

dzień przepędza nieprzytomnie,

gdy przy ludziach, to zdaleka,

gdy bez ludzi, to on do mnie.

Chcę nań patrzyć, czuję trwogę,

chcę doń mówić, a nie umię,

chcę uciekać, a nie mogę,

sama siebie nie rozumię.

Płakać muszę gdy się żali,

gdy mu dłoń kładę na ramie,

to mię jakiś ogień pali,

dalibóg że powiém mamie.

Lecz, gdy mama go połaje,

on przypłacić gotów zdrowiem,

albo pójdzie w cudze kraje...

nie, już nic mamie nie powiém.

==

I swear to God that I will tell my mother;

he is ready to do something bad:

he sighs, cries, wrings his hands,

curses the power of my attributes.

He called my heart ice,

my gaze a dagger, and he also lies,

that I am the reason for his tears,

I swear to God that I will tell my mother!

He complains at night under my window,

he spends the day unconsciously,

when with people, he runs away,

when without people, he comes to me.

I want to look at him, I feel fear,

I want to talk to him, but I am not able to,

I want to run away, but I cannot,

I do not understand myself.

I have to cry when he complains,

when I put my hand on his shoulder,

some kind of fire burns me,

I swear to God that I will tell my mother.

But if his mother scolds him,

he will pay with his health,

or he will go to foreign countries...

no, I won't tell my mother anything.