Жел соғар тау басында,

Түн түнер, ай жасында.

Көңілдің оты өшпесін,

Сөнбесін үміт қасында.

Көрмедім шын бақ, жалғанда,

Сөз қалды үнсіз арманда.

Адамның нұры – ақылда,

Біреуі жоқ па жалғанда?

Қара жер, көк аспан үндесіп,

Уақыттан ұшқан үн кешіп.

Сағыныш болып самғаймын,

Жол іздеп мәңгі білмесіп.

Жүрегім от боп жанған шақ,

Өмірдің дәмі — арман, тақ.

Күн туса, қайта туады,

Өшпейтін рух, мәңгі бақ.