**\[סטראָפֿע 1 – Verse 1]**

קיינער נישט וועט אונדז האַלטן,

קיין מלך, קיין רב און קיין רײַך.

מיר ברענען ווי פֿונקען אין נאַכטען,

פֿאַרברענען די קייטן פֿאַר אײַך.

**\[רעפֿרען – Chorus]**

פֿרײַ, פֿרײַ, דאָס וואָרט אין מײַן מויל,

א געלעכטער צווישן די שטויביקע זויל.

קיין פֿלאַג, קיין גאָט, נאָר לײַב און גײַסט,

די וועלט איז אונדזער, אויב מען בלויז ווייסט!

**\[סטראָפֿע 2 – Verse 2]**

דאס געזעץ איז געשריבן אין בלוט,

פֿאַר די שאַפֿער און נישט די גענועגטע.

אנאַרכיע איז נישט קיין כּעס,

נאָר אַ ליבשאַפֿט וואָס קען נישט ווערן געצוווּנגען.

**\[רעפֿרען – Chorus]**

פֿרײַ, פֿרײַ, דאָס האַרץ רופט זיך אויס,

קעגן יעדער שטילער פּאַראַדע פון פײַס.

קיין גוואַלד דאַרף נישט אונדזער שטימע,

מיר זינגען ביז יעדער וועט הערן די ניםע.

**\[בריק – Bridge]**

אין ווערקשטעט, אין גאַסן, אין ביכער,

די אַנאַרכיסט ווייסט: לײַט זענען גלײַכער.

מיט הענד און דיליקטע טרוימען,

בויען מיר וועלטן פֿון פֿונקען און בלומען.

**\[לעצטער רעפֿרען – Final Chorus]**

פֿרײַ, פֿרײַ — דאָס איז נישט קיין חלום,

עס קוקט זיך אַרויס פֿון אַ פֿענצטער צום זון.

קיין תּורה, קיין טרון, נאָר די שאָטן און שיין,

אין אַ וועלט וואָס קען סוף־כּל־סוף זײַן אונדזער היים.