Я помню твой свет, этот огненный взгляд, Как будто мы вместе вернулись назад. В ту ночь, где дождь смывал все слова, И наша любовь была так права. Теперь только эхо шагов по паркету, В пустой квартире, где нет твоего света. Мне холодно, знаешь? Без твоей руки, Сквозь эти туманы ночной тоски.

Электрическая тишина, Сжигает меня дотла. Город кричит, но слышу лишь я, Как душа моя опустела. И каждый мой вдох — это просто боль, Я плачу в ночи за свою любовь. Ты — мой утерянный ток, мой пульс, Я без тебя не вернусь.

Ты ушел, как гром среди ясных дней, Оставив ключи от закрытых дверей. И я смотрю в зеркало — там не я, Лишь тень, что когда-то была твоя. Мне сказали: «Забудь, это просто конец», Но в груди моей — рваный венец. Я ищу твой запах в старых вещах, Но нахожу только пепел в моих мечтах.

О, как я хочу нажать на «Стоп», Стереть эту боль, что вошла мне в лоб! Понять, что не лгал, что ты был реален, Что наш финал — не просто фатален... Но ток бежит... Через мои провода...

Электрическая тишина, Сжигает меня дотла. Город кричит, но слышу лишь я, Как душа моя опустела. И каждый мой вдох — это просто боль, Я плачу в ночи за свою любовь. Ты — мой утерянный ток, мой пульс, Я без тебя не вернусь.

Тишина... Только ток... Твоя любовь... Мой урок...

⋆˚☆˖°⋆｡° ✮˖ ࣪ ⊹⋆.˚⋆˚☆˖°⋆｡° ✮˖ ࣪ ⊹⋆.˚⋆˚☆˖°⋆｡° ✮˖ ࣪ ⊹⋆.˚

🇵🇱 Zgubiony prąd

Pamiętam twoje światło, to ogniste spojrzenie, Jakbyśmy znów byli razem. Tej nocy, gdy deszcz zmył wszystkie słowa, A nasza miłość była tak prawdziwa. Teraz słychać tylko echo kroków na parkiecie, W pustym mieszkaniu bez twojego światła. Jest mi zimno, wiesz? Bez twojej dłoni, Przez te mgły nocnej melancholii.

Elektryczna cisza, Spala mnie do gołej ziemi. Miasto krzyczy, ale tylko ja słyszę, Jak pusta jest moja dusza. A każdy oddech, który biorę, to tylko ból, płaczę w nocy o moją miłość. Jesteś moim zagubionym prądem, moim pulsem, nie wrócę bez ciebie.

Odszedłeś jak grom z jasnego nieba, Zostawiając klucze do zamkniętych drzwi. I patrzę w lustro — to nie ja tam jestem, Tylko cień, który kiedyś był twój. Mówili mi: „Zapomnij, to tylko koniec”, Ale w mojej piersi — podarta korona. Szukam twojego zapachu w starych rzeczach, Ale w moich snach znajduję tylko popiół.

Och, jak bardzo chcę nacisnąć stop, Aby wymazać ten ból, który wdarł się do mojego czoła! Aby zrozumieć, że nie kłamałem, że byłeś prawdziwy, Że nasz koniec nie jest po prostu śmiertelny... Ale prąd płynie... Przez moje przewody...

Elektryczna cisza, Spala mnie doszczętnie. Miasto krzyczy, ale tylko ja słyszę, Jak pusta jest moja dusza. A każdy oddech, który biorę, to tylko ból, Płaczę w nocy za moją miłością. Jesteś moim zagubionym prądem, moim pulsem, Nie wrócę bez ciebie.

Cisza... Tylko prąd... Twoja miłość... Moja lekcja...