รักที่พาเรามาไกล

สุดท้ายใจเจ็บหนักหนา

คนที่เฝ้าคอยศรัทธา

กลับไม่เคยมองเห็นเรา

ช่วยแม่เขาด้วยหัวใจ

ทุกงวดไปไม่เคยเฉา

จ่ายแทนแม้เงินเบา

ยังกล่าวเราว่าไม่ดี

ถูกรักแต่ไม่ถูกเลือก

เสียงใจเธอลึกเหลือที่

เราไม่เคยมี “ครอบครัว” นี้

มีแค่เรา…ที่พยายาม

คำว่า “ต่างคนต่างใช้”

ทำใจเราพังแทบขาด

อนาคตที่เคยวาด

หล่นจากฟ้า…เพราะแม่เธอ

หนี้ที่กู้…เราช่วยจ่าย

เงินสุดท้ายยังเสนอ

เธอเอ่ยว่า “แม่ก็เธอ”

แต่เจ็บเสมอ…คือเราเอง

ถูกรักแต่ไม่ถูกเลือก

ถูกพักเหมือนของลำเลียง

ฝันหกล้านที่เธอเพียง

ไม่มีเราแม้ในฝัน

คำสุดท้ายเธอจากลา

เราน้ำตาไหลรินพลัน

แม้วันนี้ไม่มีฉัน

ขอให้เธอ…ไม่ลืมใจ