Echo ostatnich dni wypełnia pokój

Szklanka spada, a ja zbieram szkło – ałć!

Każdy dźwięk jak cień, co nie chce odejść

A ja gubię sens wszystkiego, co było

Plama krwi powoli przybiera kształty

Jakby chciała coś powiedzieć, czego nie rozumiem

Cisza wypełnia każdy zakamarek

A serce bije jak oszalałe

Echo ostatnich dni krzyczy w mojej głowie

Każdy cień, każdy dźwięk coś niesie

Gubię siebie w tym chaosie i ciszy

A podłoga odbija różne historie

Patrzę na ściany, na kawałki szkła

Każdy fragment jak wspomnienie, co mnie tnie

Czas płynie wolniej, choć wszystko już minęło

I nawet kroki w domu brzmią jak obcy szept

Każdy dźwięk odbija się jak fala

I nie wiem, w którą stronę iść

Cisza wypełnia każdy zakamarek

A serce bije jak oszalałe

Echo ostatnich dni krzyczy w mojej głowie

Każdy cień, każdy dźwięk coś niesie

Gubię siebie w tym chaosie i ciszy

A podłoga odbija różne historie

Chciałabym zebrać wszystkie fragmenty

Ułożyć je w sens, który wymknął się przez palce

Ale echo ostatnich dni wciąż tańczy

I nie daje mi spokoju

Echo ostatnich dni krzyczy w mojej głowie

Każdy cień, każdy dźwięk coś niesie

Gubię siebie w tym chaosie i ciszy

A podłoga odbija różne historie

Czas uciekać w sen, ale ten nie chce współpracować z umysłem

Eh! Nieustanna bezsenność…