โอ้โฮ โอ…
ดิวยังจำวันที่พิมเดินเข้ามาได้ดี
วันนั้น…หัวใจดิวไม่เหมือนเดิมอีกเลย


ดิวนั่งมองหน้าจอคอมในตอนสาย
วันธรรมดาวันหนึ่งที่เหมือนจะไม่มีอะไร
จนพี่ในแผนกเดินพาพิมเข้ามา
แล้วบอกกับดิวว่า “นี่น้องฝึกงานใหม่”

พิมยิ้มบางๆ แล้วพูดคำว่าสวัสดี
แต่ไม่รู้ทำไมดิวใจเต้นแรงแบบนี้
ทั้งที่ดิวก็เป็นแค่คนธรรมดา
แต่กลับตกหลุมรักพิมตั้งแต่สบตา

ดิวไม่เคยพูดอะไรออกไป
ได้แต่เก็บพิมไว้ข้างในใจ
ทุกวันที่พิมเดินผ่านโต๊ะทำงาน
โลกของดิวก็สดใสขึ้นทุกวัน


พิมคงไม่รู้เลย
ว่ามีคนหนึ่งแอบรักอยู่เงียบๆ
เป็นดิวคนเดิม
ที่ยังไม่กล้าบอกอะไรกับพิม


ดิวแค่แอบรักพิมอยู่ไกลๆ
แค่ได้มองพิมก็สุขหัวใจ
แม้พิมจะไม่เคยรู้เลยก็ตาม
ว่าดิวคิดถึงพิมมากแค่ไหน

ทุกข้อความ ทุกสายตา
ดิวเก็บเอาไว้ทุกเวลา
ถึงสุดท้ายพิมจะเดินจากไป
อย่างน้อยดิวก็เคยได้รักพิม


คืนงานเลี้ยงปีใหม่คืนนั้น
ดิวปล่อยตัวเองไปกับเสียงเพลงและแสงไฟ
เมาเกินกว่าจะจำอะไรได้
รู้ตัวอีกที…พิมอยู่ในอินสตาแกรม

ดิวได้แต่ยิ้มอยู่คนเดียว
ไม่รู้ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นตอนไหน
แต่ตั้งแต่นั้นดิวก็เริ่มทักไป
“HBD นะพิม”

พิมตอบกลับมาไม่กี่ประโยค
แต่ดิวกลับอ่านมันอยู่เป็นร้อยรอบ
คนแอบรักมันก็เป็นแบบนี้
แค่พิมสนใจก็ดีใจแทบบ้า


แล้ววันเวลาก็ค่อยๆ ผ่าน
ดิวยิ่งตกหลุมรักพิมมากกว่าเดิม
แม้จะรู้ว่าคงไม่มีวัน
ที่พิมจะมองดิวแบบเดียวกัน


ดิวแค่แอบรักพิมอยู่ไกลๆ
เป็นความรักที่ไม่เคยพูดออกไป
ได้เป็นแค่คนหนึ่งในชีวิตพิม
ดิวก็พยายามเข้าใจ

แต่คืนที่พิมชวนดิวอยู่เป็นเพื่อน
หลังทุกคนกลับไปหมดแล้ว
หัวใจของดิวในตอนนั้น
มันสั่นแรงเกินจะเก็บเอาไว้


ดิวอยากหยุดเวลาไว้ตรงนั้น
ตอนที่มีแค่ดิวกับพิม
อยากให้คืนนั้นยาวนาน
โดยที่ไม่ต้องมีคำว่าลาจากกัน

แต่สุดท้ายวันนั้นก็มาถึง
วันที่พิมฝึกงานเสร็จแล้วต้องไป
ดิวมองพิมเดินออกจากบริษัท
ทั้งที่ในใจอยากรั้งไว้แทบตาย


ดิวไม่ได้พูดคำว่ารัก
แม้จะรักพิมมากแค่ไหน
เพราะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ
ที่ดิวเคยได้อยู่ข้างพิมก็พอแล้ว

ถ้าวันนี้เราต้องจากกัน
ดิวจะปล่อยให้มันเป็นไป
และถ้าโชคชะตาใจดีพอ
สักวัน…ดิวคงได้เจอพิมอีกครั้ง


พิมยังอยู่ในทุกเพลงของดิว
อยู่ในคืนเหงาและเมืองเดิมๆ
แม้วันนี้พิมจะหายไป
แต่ดิวยังคิดถึงพิมเสมอ

“ไว้กลับมาเจอกันใหม่นะพิม…”